Steile wand

De temperatuur op Mallorca ligt al weken boven de 30 graden, best lekker als je in de airco zit of aan het wateroppervlakte in het zwembad drijft. Maar geen temperatuur die aanmoedigt om uit de amechtige houding onder de parasol bij het zwembad te komen. Toch hebben we wel weer eens zin in iets actiefs zoals een goede wandeling, maar dan niet te zwaar en ook niet op het heetst van de dag en het liefst ook een beetje onder de bomen.
We geloven het zelf bijna niet, maar geheel tegen onze principes in, zetten we voor zondagochtend de wekker op half 8. We rijden naar Banyalbufar aan de Westkust van Mallorca om van daaruit aan de volgens de Mallorca Tramuntana South wandelgids 'easy hike' naar Port des Canonge te beginnen. Inderdaad, behoorlijk easy als je bij het hoofdpad bent. Het 1e stukje echter wat zo'n 30 min. zou moeten duren, neemt bij ons reeds minstens een uur in beslag. Het zig zag paadje dat omhoog zou moeten gaan, is niet al te duidelijk zichtbaar. Diverse malen keren we om, moeten we over flinke boomstammen heen klimmen en lijkt het gewoon niet op het pad dat we denken te moeten aantreffen. We gaan toch maar door, maar om dit nou een pad te noemen, gaat ons wat ver. Als we een wand zien van netjes op elkaar gestapelde stenen, vermoeden we dat daarboven de parkeerplaats ligt vanaf waar het 'grote' pad zal beginnen, maar daarvoor moeten we wel wat klimmen (zie filmpje).
Eenmaal boven, zien we dat we nooit dat platform zullen kunnen bereiken, het blijkt namelijk een ruim 4 meter hoge muur om een huis te zijn... Wat een gedoe, eigenlijk nu al ontzettende zin in koffie, maar we zijn toch niet zo vroeg opgestaan om reeds om 10 uur aan de koffie te gaan, nog voordat de prestatie is geleverd. Voorzichtig glijden we weer af langs de met moeite bevochten steile wand om uiteindelijk met hulp van een lokale wandelaar dan toch het juiste paadje te vinden. Pfff, om 10 uur begint dan uiteindelijk de 1,5 uur easy hike naar Port des Canonge, waar vandaan we dezelfde route ook weer terug zullen lopen. Maar het is inmiddels lekker bewolkt, we lopen onder de bomen langs de mooie ruwe kust en vergeten al snel de ontberingen in de vroegte van deze ochtend.

Sixties...

Vanavond is er een fifties, sixties en seventies avond in ons dorp Establiments. We togen er met Graeme heen in een soort van sixties dress, hoewel die rieten hoed twijfelachtig blijft.
Dat lijken ook de meeste bejaarde dorpsbewoners te vinden, die ons toch wat vreemd aankijken. Je ziet ze denken: die buitenlanders in ons dorp en dan ook nog zo raar gekleed, het zou niet moeten mogen...
De muziekkeuze is ook niet helemaal wat we er van verwachten, blijkbaar werden de sixties in Mallorca toch met andere muziek beleefd dan die in Nederland en Engeland. We slaan ons door het eerste taaie uur op onze plastic tuinstoelen heen en nadat de meeste bejaarden de bedstee in zijn gekropen en de jongere lichting van het dorp overblijft, wordt het toch nog een soort van swingend. Maar we hebben wel eens een beter feestje meegemaakt.

Grensoverschrijdend lekker

Dat de yachting-industrie internationaal is wisten we, dat er op Mallorca en zelfs in het kleine dorp Esporles met haar levendige pleintje allerlei nationaliteiten zijn ondergebracht bewijst het etentje op het dakterras van Costa, een Portugese collega van ons buurschip 'All Smoke'. Maar liefst Portugal, Mallorca, Argentinie, Duitsland en Nederland zijn vertegenwoordigd en ontfermen zich over de perfect gegrilde geelvin tonijn met sesamzaad, gevangen tussen Sardinie en Mallorca (zonder de zaadjes dan). Grensoverschrijdend lekker!

Van lower naar upper

De gewoontegetrouw door ons gehuurde lowercasita in Establiments is in augustus en september niet beschikbaar voor ons. Logisch, wij werden in deze tijd namelijk geacht te varen rond Sardinie en Corsica. De casita was daarom niet door ons gehuurd en vervolgens wel door diverse vakantiegangers. De vaarplannen zijn echter bijgesteld en we blijven vooral in de thuiswateren rond Mallorca.
Wat woonplek betreft degraderen (of promoveren?) we daarom noodgewongen van de lowercasita naar de uppercasita die nog wel beschikbaar is. Mooier uitzicht op het zwembad, een iets kleiner huis vol met antieke snuisterijen van voormalig antiekhandelaar Graeme, iets minder privacy omdat het terras wat dichter aansluit op dat van onze 'gaylords', maar nog steeds zijn er heel veel vervelendere plekken te bedenken op aarde.

En nu is het duurzaam genoeg geweest!

Niet kapot te krijgen die Nissan Sunny Florida uit 1987. Ooit het trotse bezit van Michel's ouders totdat het gunstige belastingtarief voor grijs-kentekenauto's kwam te vervallen voor prive personen. Wij konden er nog wel wat mee, als bedrijfsauto voor ons zeilcharter vof-je kon ie nog mooi een jaartje mee of zo. Handig voor als we even onze boot in het Caribisch gebied de boot lieten en een maandje in Nederland waren. Wisten wij veel dat je er bijna niet meer van af zou komen en dat ie nog mee zou gaan op de ferry naar Mallorca. Het zag er eigenlijk al jaren niet echt meer uit, vooral omdat er nog eens een enorme deuk in een zijflank was gereden door iemand die net z'n rijbewijs had gehaald. Maar ja, daar doe je zo'n auto toch ook niet om weg (wij niet althans, duurzaamheid staat hoog in het vaandel), maar repareren vonden we 'm ook niet meer waard.
Tja, wel een contrast met zo'n superyacht waar ie dan achter geparkeerd stond. Kregen we daarom misschien die auto van de 'zaak' aangeboden?? Anyway, een moment van respect voor Sunny-boy, als deze, terwijl ie het eigenlijk nog steeds prima doet, tussen zijn kentekenplaten vandaan wordt gerukt en omhoog getrokken wordt op de wagen van de autosloop van Palma voor z'n laatste ritje...