Groot, groter, grootst

Mustique, het particuliere eiland van de rich and famous. Zo hebben Mick Jagger, David Bowie, Tommy Hilfiger en vele anderen er een 1e, 2e of 3e optrekje. Dit is dan ook het enige Caribische eiland dat oogt als een golfresort. Er rijden bijna geen auto's anders dan de busjes van het personeel van de Mustique company die het eiland beheert, is er een speeltuin voor kinderen, staan er heel veel vuilnisbakken en bieden hotels slechts kamers in de prijsklasse boven 800 USD per nacht. Er is een leuke bar, Basil's, maar verder is er weinig authentiek Caribisch te bekennen. Wel kun je er paardrijden, dus dat is voor ons een reden om Mustique wellicht in ons vakantierondje op te nemen.
Mustique is zoals te verwachten een populaire bestemming voor super- en megayachts. De boot waar wij op varen is niet klein, maar het kan natuurlijk altijd groter en met helikopter landend aan dek...

Als Maarten, die in 1999 tegelijk met Marja begon met schipperen, belt om zijn route door te geven om zo ergens een 'get-together'te kunnen realiseren een dezer dagen, wordt Mustique ingepland. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben is alweer 2,5 jaar geleden in Curacao en daarna nog een keertje kort in Amsterdam. Maarten vaart inmiddels al weer een jaar of 2 rond op zijn 18 meter lange schip 'Ocean Viking' en doet charters in het Caribisch gebied (www.sailoceanviking.com). Op dit moment heeft hij 5 Nederlandse gasten en die willen Mustique natuurlijk graag even zien.

Tobago Cays

De Tobago Cays bestaan uit 4 kleine onbewoonde eilanden en worden met een hoefijzervormig koraalrif beschermd tegen de oceaangolven. Het is alleen per boot te bezoeken en een populaire bestemming voor zeilers. Op boxingday (2e kerstdag in Nederland) varen we van Mayreau naar de Tobago Cays om o.a. Ruud en Monique die 't Heidenskip schipperen even een paar uurtjes te treffen voor zij weer met hun gasten verder varen. Hoewel kort, toch leuk om weer even bij te praten over 'het vak' en de wederzijdse toekomstplannen.

Het is geweldig om te snorkelen in de Cays, vooral omdat er veel schildpadden rondzwemmen die nauwelijks angst voor ons hebben en het lukt zelfs om er een te aaien. We treffen ook de Nederlandse ARC-deelnemers Lamawaje en de Windflower weer. Hun jonge dochters bewegen zich als volleerd zeemeerminnen door het water. We houden een kreeft/tonijnbarbeque met de Nederlandse boten en een Zweedse en Deense boot. Een select groepje bootboys heeft een vergunning om kreeft, vis en t-shirts te verkopen in de Cays en verzorgen ook de barbeques op de eilanden. Het is bijna een goed georganiseerde restaurantkeuken daar op het eiland. Helaas maakt de Deense schipper van ons groepje geen vrienden met de bootboys, omdat hij de bbq zelf wil doen en de kreeften slacht op de tafel waar aan gegeten moet worden. Wij zijn er zelf meer een voorstander van om dit soort dingen door de lokale mensen te laten doen, wij zijn tenslotte gast in hun land en op deze manier kunnen ze ook nog iets verdienen in dit toch al niet rijke deel van de wereld.

Sweet Mayreau

Begin 2000 heeft Marja een maand op Mayreau, een Caribisch eilandje met krap 300 inwoners, gewoond om een zeilboot te schipperen van een lokale guesthouse-eigenaar. Hoewel het een leuke tijd was, verliep de samenwerking met de guesthouse-eigenaar niet zonder slag of stoot. De details van deze Caribische soap zullen sommigen (nog) wel kennen. Nu een aantal jaren geleden de scherpe randjes van de relatie met de guesthouse-eigenaar wel gesleten zijn en er zelfs sprake is van vriendschappelijk emailcontact, laten we met plezier het anker vallen in Saline Bay in Mayreau, de Caribische parel in het Tobago Cays Marine park.
Oh my god! roept de guesthouse-eigenaar in zijn speedo-zwembroek uit als we, onaangekondigd, zijn terrein oplopen. Nadat hij een aantal jaren geleden zijn hele bezit zag afbranden, is het nu weer opgebouwd tot guesthouse, restaurant, bar en zwembad. We worden met open armen en volle glazen en borden ontvangen en blijven bijna een week hangen.

De gastheer bruist nog steeds van energie om zijn gasten en ook ons elke dag te vermaken met barbeques op het strand, chillen bij de pool en het zingen van zelf geschreven liedjes, waaronder die met de titel 'Sweet Mayreau'. Op het eiland komen we verder veel oude bekenden tegen en het wordt een supergezellige kerst met steelband, dansen en lekker eten en drinken.
Maar toch... Mayreau zou Mayreau niet zijn om toch weer in een soap te eindigen waar we dreigen een rol in te gaan spelen, omdat de guesthouse-eigenaar alias de drama-king denkt dat zijn vriendin hem wil verlaten door met ons te vluchten op de boot... Het is tijd om Sweet Mayreau te verlaten (zonder vriendin in een bakskist overigens...)

Heeft u ook worteltjestaart?

Bequia, een van de eilanden van St. Vincent & the Grenadines, is het doel voor vandaag. In 2003 behaalde Marja er haar PADI-duikbrevet, waarbij elke duik steevast werd afgesloten met een koffie en carrotcake bij de Gingerbread, het koffiehuis genoemd naar het zo kenmerkende Caribische houtsnijwerk in de huizengevels. Ook nu maken we een prachtige duik bij Moonhole in Bequia met de boot-Brownie Third Lung (compressor boven water op een band, en slangen er aan om te kunnen duiken) met na afloop de carrotcaketest, nog altijd even lekker.
Verder is er ook weinig veranderd die afgelopen 6 jaar dat we hier niet geweest zijn. Frits en Marianne wonen nog steeds op hun boot in de baai, we komen Fred Buster op zijn nieuwe Buster tegen (maatje kleiner, maar nu dan ook zonder vrouw en zonder charters) en ook Bob en Caty runnen nog hun duikschool. De als brugman kletsende rastaverkopers op de groente- en fruitmarkt, weten je nog steeds alles aan te smeren voor te veel East Caribbean dollars. Frangipani heeft op donderdagavond nog steeds jump-up met bbq buffet en steelband, waar oudere Amerikaanse en Engelse dames zich nog graag het hof laten maken door negers met soepele heupen.

Vakantie...

Op donderdag 10 december vertrekken eigenaar en gasten weer van boord en hebben we de boot weer voor ons 2en. Dat is uiteraard weer erg fijn. Tussen nu en 1e week januari proberen we ook vakantie te nemen, aangezien we nog heel wat weken hebben staan voor dit jaar. Helaas is er op zo'n boot als deze altijd wel wat te doen of te regelen, zeker nu nu giek en beslag weer flink in de refit moeten. In Nederland is de werf al aan het werk gezet om nieuw lummelbeslag te maken en een nieuwe constructie te bedenken en te maken voor de bulletalie. We maken afspraken om in Antigua (het Caribische eiland met de meeste voorzieningen voor superyachts) de carbongiek te laten repareren in januari, waarna vervolgens iemand van Jongert een week uit Nederland zal komen om met ons al het nieuwe beslag te komen monteren. Daarna zullen er weer regelmatig gasten aan boord komen in januari t/m maart.
De 1e dagen na vertrek van eigenaar en gasten, staan eerst in het teken van een grondige schoonmaakbeurt en de nodige reparaties. Maandagavond drinken we nog een borrel op de Lamawaje, waarbij ook de bemanning van A small nest aanwezig is. Heel gezellig en hopelijk zien we elkaar de komende tijd nog weer in de Grenadines. Later die avond worden we op een etentje getrakteerd door de Hartbeat op een supermooi plekje in de lagoon. Het vertrek wordt na zo'n gezellige avond natuurlijk weer lastig, als vertrekdag hebben we ook nog precies de dag uitgekozen waarop de marina een groot feest organiseert. Maar we willen onze vakantiedagen volop benutten door ook weer eens lekker door de Grenadines te varen en je moet een keer gaan toch? Op dinsdag 15 december vertrekken we dan ook uit Rodney Bay naar Soufriere (Midden/zuiden van St. Lucia). Bart, de pas afgestudeerde arts van de Lamawaje-bemanning, vaart met ons mee omdat hij nog 2 nachten een hotel geboekt heeft in Soufriere. De omgeving van Soufriere is prachtig, met als visitekaartje de Pitons, 2 enorme bergen. Soufriere toont helaas ook de zelfkant van de Caribbean, veel armoede en mensen in de goot (naar het lijkt vooral door veelvuldig alcohol en drugsgebruik). Als we Bart de 2e dag nog tegenkomen in het dorp, blijkt hij zich niet heel veilig en prettig te voelen. We drinken met hem een drankje bij de Hummingbird, een plek waar het wat luxer is en waar je niet lastiggevallen wordt door bedelende alcoholisten. Wat een contrast met de idyllische plek waar wij met de boot liggen, aan een mooring tussen de 2 Pitons, waar je 'sochtends zo uit je bed in het heldere water springt.

In between greens

Na 2 weken alleen maar blauw om ons heen, wordt het tijd voor flink wat groen. De alternatieven worden afgewogen zoals daar zijn een wandeltocht door het regenwoud, mountainbiken over het eiland of canopy over de boomtoppen in het regenwoud. De meerderheid is voor het laatste. Met z'n 6en boeken we een canopy-tour, d.w.z. hangen in een tuigje en met flinke snelheid langs een staalkabel glijden over de boomtoppen. Per busje vertrekken we uit Rodney Bay met chauffeur Chubby, de tocht duur een uur en een kwartier waarbij we meteen wat meer van het eiland zien dan boten en de haven. We rijden door de hoofdstad Castries waar 2 grote cruiseschepen liggen. Het motto van chauffeur Chubby is no pressure, no problem. Dit roept hij dan ook elke 10 minuten, dus we weten dat we niet te veel van hem moeten verwachten, dan valt het altijd mee...
Tuigjes, haarnetjes en helms worden ons aangemeten en na een instructie, mogen we via de eerste kabel het eerste traject afleggen. Bij de meeste van ons gaat het direct goed, alleen vader en zoon v.S. hebben wat moeite om recht te blijven hangen en draaien regelmatig een halve slag om, hetgeen niet de bedoeling is. Het idee om veel details van het regenwoud goed te zien, gaat niet helemaal op, maar het is wel lekker ontspannend en mooi om zo door die boomtoppen heen te zoeven en beneden ons riviertjes, palmen en ander groen te zien. Een lekker dagje, dat we afsluiten met een gezellige barbeque aan boord waarbij ook onze buren van de Hartbeat, een prachtige Truly Classic, Esther en Martin zijn uitgenodigd.

Rodney Bay, St. Lucia

Zondagavond om 6 uur lokale tijd speuren we in de schemer naar het ARC finish schip. Na 2 weken lang ruime wind te hebben gevaren, loeven we na Pigeon Island (Noord-kant St. Lucia) te hebben gerond, op tot een aandewindse koers om op het finishschip af te varen. 5 mijl voor de aankomst roepen zoals verzocht de ARC-finish lijn op op de marifoon. Geen enkele respons, ook niet na 5 keer herhalen. Het lijkt wel of er niemand meer aanwezig is... zo laat zijn we toch niet? Uiteindelijk krijgen we een reactie als we al bijna bij de finish zijn, men blijkt ons niet goed te kunnen verstaan. Om 8 minuten over 6 lokale tijd gaan we over de finish lijn, 14 dagen en 9 uur nadat we uit Las Palmas vertrokken, in die tijd hebben we 3052 nautische mijlen gevaren (rechtstreeks zou 2703 mijl zijn geweest) en 9 pagina's in het logboek volgeschreven met posities. Terugblikkend hebben we op de uitval van de autopilot met grote consequenties na, een prima overtocht gehad. De wind heeft steeds voor voldoende voortgang gezorgd, de sfeer aan boord is prima geweest, niemand zeeziek, we hebben heerlijk gegeten (iedereen aan boord heeft werk van zijn kooktaak gemaakt met de heerlijkste recepten, al dan niet geimproviseerd met versgevangen vis), zijn er enorme hoeveelheden vis binnengehengeld totdat het visquotum bereikt werd (vriezers vol!), we hebben niet al te veel wildlife gezien, slechts 1 x een ademende walvis of grote dolfijnsoort die we niet eens goed hebben kunnen aanschouwen.

Het wachtschema waar we zoveel naar gekeken hebben, kan weer in de prullenbak, onze foeilelijke tropische hemden worden uit de la gehaald om iets anders dan gemiddeld over de finish te komen.
Bij aankomst in de haven, staat er een welkomstcomité klaar met de rumpunch waar we zo lang naar uit hebben gekeken, een mandje met Caribisch fruit en een 2 liter champagnefles gevuld met Heineken bier... De rumpunch smaakt zoals verwacht erg goed. We zijn de 12e boot die binnen is gekomen en het feestterrein wordt daarom vooral bevolkt door locals, wat het niet minder gezellig maakt. Caribische dansers, vuurspuwende limbodansers en rumcola's zorgen ervoor dat we de 1e nacht aan land ook weer niet echt veel slaap hebben. Dat komt de dagen hierna wel... O ja, onze marifoon bleek defect te zijn, dit was de reden van de geen tot zeer late respons van de ARC-finish lijn, er was een zekering door. Zo zijn we de enige boot van alle ARC-deelnemers die niet gefotografeerd is bij de finish.

Count down...

Donderdag 19 november, de tijd vliegt ondanks dat we ruim op tijd in Las Palmas zijn gearriveerd. Afgelopen dinsdag zijn eigenaar Bert en zijn vriend Jan gearriveerd. De boot lag er weer spik en span bij, mede dankzij o.a. hulp van Rosa (een meisje van 18 dat als nanny/crew meevaart op een schip van een Nederlands gezin en die in 1998 op 8 jarige leeftijd en met haar ouders tegelijk met Eric op Dagmar en Sjors en Carola op de Felice de oceaan overstak).
Helaas kwam de nacht voordat Bert en Jan aan boord kwamen de regen weer met bakken naar beneden. Dat betekent met het zemen lapje rond de boot, want waterdruppels horen niet op een superyacht...

Dinsdagavond hadden we het diner met de bemanningen van de jachten van 15,5 meter en langer. We zaten aan tafel met o.a. de net ingevlogen bemanning van de Windflower. Het eten was lekker, de sfeer geanimeerd en er mocht gedanst worden na afloop. De havenmeester van Rodney Bay Marina in St. Lucia (inmiddels bevorderd tot governor yachting St. Lucia), die we nog kenden uit 2003 was er ook en het is nog altijd leuk om met een Caribier te dansen.

Verder worden onze dagen gevuld met het doen van de laatste nautische en proviand-inkopen, het beschrijven van safety en noodprocedures aan boord, wachtschema's en taakbeschrijvingen maken, klusjes aan de boot en hebben we vandaag een Search and Rescue Helikopter sessie, vuurpijldemonstratie en liferaftdemonstratie van de ARC gehad. Leuk en leerzaam, al zijn de omstandigheden in een zonnig vlak zwembad natuurlijk niet te vergelijken met een situatie waarin je zelf in werkelijkheid ooit (hopelijk nooit...) in een liferaft zult moeten stappen.

Het geplande vertrek is a.s. zondag 22 november om 13.00 lokale tijd (14.00 in Nederland). Vanaf dan zullen we dit blog een paar weken niet meer bijhouden. Maar we zijn wel te volgen op de website van de ARC.

www.worldcruising.com, klik vervolgens bovenaan op ARC.
Onder Fleetviewer zal onze dagelijks bijgewerkte positie op de oceaan worden weergegeven en onder Daily Logs zullen we proberen elke dag een kort verhaaltje schrijven.

Het ARC circus

Toegegeven, we deden altijd een beetje lacherig over de ARC, de Atlantic Rally for Cruisers, georganiseerd door de Engelse World Cruising Club, lees Jimmy Cornell. Zo'n ruim 200 boten die gezamenlijk de oceaan oversteken van Las Palmas naar St. Lucia, daar een flink bedrag voor neerleggen en in ruil daarvoor een week lang seminars over provisioning, rigging, winden etc. bijwonen, allemaal vlaggetjes op hun schip hangen en met z'n allen meedoen aan een dinghy-race in de haven... Zelf hebben we er 7 jaar geleden met onze eigen boot bewust voor gekozen om er niet aan mee te doen. Maar vandaag liepen we toch enthousiast mee in de vlaggenparade ter gelegenheid van de opening van de ARC (die deze week al minstens 3 x officieel voor geopend lijkt te zijn verklaard). Marja heeft een interview afgegeven aan Television Canaria (in het Spaans, hopelijk begrijpen de Spanjaarden er ook iets van...) en Michel gaf eerder deze week een interview af aan El provincial, een krant van Gran Canaria. Kortom, we zitten er tot over onze oren in. En hoewel het best een beetje een circus is, is het zeker gezellig. Elke dag wel een borrel, cocktail, seminar of zoals vandaag de vlaggenparade en ja ook die dinghyrace (die overigens vooral wordt bevolkt door Spanjaarden die elkaar met meel, verf en water bekogelen, wij hebben gekeken, niet meegedaan, zie het filmpje). Het aantal Nederlandse boten in de ARC is op 1,5 hand te tellen: Ithaka, Hartbeat, Elena, Lamawaje, Giggles, Windflower en de enige deelnemende Belgen op 'A small nest' rekenen we gemakshalve ook maar even tot de Nederlanders (niet uit koloniale driften of Nederlandse arrogantie, maar gewoon omdat ze gezellig zijn en we dezelfde taal spreken). Veel jonge gezinnen ook, leuk om te zien dat er nog steeds mensen zijn die van de gebaande paden durven af te wijken.

Er doen een stuk of 10 Superyachts mee, waarbij onze Jongert-regatta coach Gerd-Jan Poortman (Volvo Ocean race zeiler) zelfs meevaart op de Nederlandse Hartbeat samen met Wouter Verbraak (ook Volvo Ocean Race). Dat worden natuurlijk mooie concurrenten om tegen te sparren. Niet dat we tegen deze jongens maar een vleugje schijn van kans hebben, maar toch leuk. Bovendien hebben we van Gerd-Jan nog steeds een VIP-behandeling op de Delta Lloyd tegoed :-) als dank voor het met zijn familie en die van de andere Delta Lloyd zeilers rondvaren tijdens de start van de Volvo Ocean Race in Alicante. Nou die VIP-behandeling kan ons inmiddels gestolen worden maar een mooi zeil/route-adviesje van deze cracks tijdens de ARC moet er toch uit te halen zijn...

Radio Tenerife voor Osaka

Op 6 november vertrekken we om 7 uur 'smorgens uit marina Rubicon voor een dagtocht van 95 mijl naar Gran Canaria. Er wordt zo'n 25 knopen wind voorspeld van achteren, dus we rollen alleen de genua uit. Zoals altijd op zo'n moment valt de wind eigenlijk wel mee en twijfelen we of we toch niet het grootzeil bij moeten zetten. Nou is het grootzeil op de Ithaka niet een zeiltje wat je snel even inrolt, het systeem luistert behoorlijk nauw. We besluiten nog maar even door te varen tot we uit de luwte van Lanzarote vandaan zijn. Dat blijkt later een uitermate verstandige beslissing. We hebben al snel tussen de 30 en 35 knopen wind en een golfhoogte van ruim 3 meter. En ook op zo'n groot schip, voelt het dan als in een wasmachine. De snelheden maken veel goed, regelmatig een knoop of 11 op de teller. Als we een paar uur onderweg zijn, worden we op de marifoon opgeroepen door radio Tenerife. Men zegt dat onze familie zich sinds begin november zorgen maakt over ons en of we willen bevestigen dat alles goed gaat. Dat laatste willen we wel, maar we vragen ons af of ze wel de juiste Ithaka voor zich hebben. Als onze familie zich zorgen zou maken, hebben ze minimaal 4 telefoonnummers incl. altijd bereikbare satelliettelefoon of email tot de mogelijkheden om ons te bereiken. En de manier waarop Radio Tenerife 'Ithaka' uitspreekt, klinkt meer als 'Osaka'. Radio Tenerife praat daar echter steeds overheen en lijkt er vooral op uit om het vermiste schip snel van het 'to do lijstje' te kunnen doorstrepen. Geen callsign, nationaliteit, grootte van het schip wordt gecheckt. Met een onbevredigd gevoel na afloop van dit gesprek, roepen we Radio Tenerife nog een keer op en spellen Ithaka nu fonetisch. Nu is duidelijk dat wij niet het gezochte schip zijn. We zijn blij dat de zoekactie van radio Tenerife naar het vermiste schip nog niet beeindigd is, maar hebben niet veel vertrouwen in de kwaliteit van de zoektocht... Hoewel? Iets later komt er een search and rescue helikopter boven ons langs gevlogen en verschijnt er een vermissingsbericht op de Navtex en op de marifoon. Dat geeft hoop.

Fietsen op de maan.

De dag na aankomst op Lanzarote gebruiken we om eens actief en inactief de benen te strekken, of te wel lopend en liggend op het strand. Dat liggen zijn we echter snel zat en voor de volgende dag huren we 4 mountainbikes. Het plan is om het natuurgebied Timanfaya te doorkruisen. Het is zeker geen Nederland wat landschap betreft, dus de voeten moeten echt op de pedalen om de bergen van zo'n 500 m hoog op te komen. Patricia geeft er de brui aan en doet het op haar manier. De berg op met fiets aan de hand of te wel met een rollaterbike de berg op. Als wij boven op een berg reeds aan ons 2e cafe con leche zitten, schuift Patricia ook aan. Het regent vrijwel nooit op Lanzarote, maar uitgerekend nu komt het met bakken uit de lucht vallen. Nog maar een bakkie... Gelukkig klaart het weer snel op. De bergen worden wat vlakker en maken plaats voor een vlakte met lava waar we doorheen fietsen. Op de achtergrond verschillende kraters en de bergen zand zijn roodbruin gekleurd. We stellen ons voor dat dit is als fietsen op de maan. Dan komen er ook nog eens 40 kamelen voorbij om het surrealistische beeld compleet te maken.

Het gaat ons voor de wind

De tocht van Gibraltar naar Lanzarote (ca. 620 nautische mijlen, ca. 1100 km) gaat snel. Na het eerste stukje op de motor, gaat om de hoek bij Marokko de wind lekker waaien, Noord-Oost 4-5, af en toe 6. Met het grootzeil en de genua maken we gemiddeld een knoop of 8,6 (voor de niet zeilers zo'n km of 15, ja het is niets zul je zeggen, maar voor een zeilboot best aardig) en de behaalde topsnelheid is maar liefst 14,5 knoop. Merkwaardig genoeg vangen we geen enkele vis meer (en wij dachten dat de Middellandse Zee was leeggevist, maar dit lijkt nu op de oceaan meer het geval). We komen weer een beetje in het wachtritme, doen aan het eind van de middag een spelletje Goudzoeken/saboteren (dank je wel Anton en Wil voor dit goede tijdverdrijf aan boord!), lezen, koken en de dagen vliegen om. Omdat de wind steeds meer recht van achteren komt, kruisen we af, pal voor de wind is niet ideaal voor deze boot en met de oceaangolven.

Tijdens de 4e dag op zee, komen we in de middag (dinsdag 3 nov.) aan in Lanzarote, marina Rubicon aan de Zuidkust. Toen wij in 2002 met onze eigen boot in Lanzarote waren, was deze marina er nog niet. Het is een mooie haven met opvallend vriendelijk personeel. We toppen de dieseltanks af, er zit nu 5000 liter in, dus vol voor de oversteek eind deze maand mocht de wind tegenvallen. 's avonds hebben we een lekkere gegrilde pijlinktvis en vis op ons bordje op een terras aan zee en maken we plannen voor de volgende dag.

Een oceaanwaardige verbandtrommel...

We zijn de nacht lekker doorgezeild, een gemiddelde van 8.6 knopen gevaren en zondagochtend worden we getrakteerd op een dolfijnenshow waar ze in Harderwijk nog wat van kunnen leren. Maar denk niet dat het vakantie is. Naast het zeilen, in de gaten houden van scheepvaart, zijn er toch elke dag weer kleine klussen of storingen. 2 batterijladers die het niet doen, de feeder (geleider van het voorlijk van het grootzeil) gaat los (dit onderdeel is reeds 2 x vervangen en versterkt), vis binnenhalen, lijnen ontwarren of vis fileren, brood bakken en het thuisraken in de Medische kit. Voeren wij tot nu toe naar tevredenheid met 2 tupperwarebakken vol met medicijnen en een verbandtrommel rond, Ithaka beschikt nu over een Oceanwaardige Medical Kit, 3 reistassen vol met medicijnen, verband, infuus, bloeddrukmeter, defibrillator, zuurstoffles, fractuurframes met 3 ingewikkelde handleidingen. We nemen ons voor om er elke dag tijd in te steken om er meer thuis in te raken. We oefenen de stabiele zijligging en nemen elkaars bloeddruk op.

4 uur op, 4 uur af

Elke haven in de Middellandse Zee beschikt tegenwoordig nagenoeg over 24-uurs service (een marinero die je lijnen aanpakt c.q. losgooit), maar daar waar je het het meeste nodig hebt of verwacht, te weten in een getijdehaven zoals Gibraltar, om met het juiste tij te kunnen vertrekken gelden openingstijden van 8.30 tot 22.00 uur. De reden die wordt aangegeven is dat het een militair gebied is waar alles s'nachts afgesloten moet worden (dit soort apekool hebben we voor het laatst gehoord in Cuba..)
Onhandig, na het bestuderen van de getijdetafels en de hoog- en laag water standen hadden we namelijk graag om half 8 vertrokken om volledig van het meelopende tij te kunnen profiteren. Maar het zij zo, we hebben 265 paardenkrachten in de motor, dus een echt probleem hoeft het niet te zijn. Om 9 uur gooien we los nadat water/electriciteitsstanden zijn opgenomen, factuurtjes zijn opgemaakt en er betaald is. Als we een half uurtje in de straat varen, glijdt een dikke mistlaag van het Marokkaanse vasteland de zee op. Met onze talloze hulpmiddelen als radar en AIS is ook dat geen probleem, we blijven desondanks netjes buiten het scheidingsstelsel varen. De kleine vissersbootjes lijken zich niet zo te bekommeren om de grote vrachtschepen in de straat, zij dobberen lekker midden in het scheidingsstelsel rond om de beste vis te vangen. We lopen lekker door de Straat heen, die toch langer is dan je denkt, zo’n 40 mijl in het smalste gedeelte. Een keer of 6 horen we een Amerikaanse dame op een zeilboot ‘All ships’ oproepen en vervolgens 'put on your AIS, please'. AIS (Automatic Identification System) is een systeem dat o.a. koers, snelheid, lengte van schepen en vooral hun CPA, closest point of approach, en Tijdstip van dit CPA vermeldt op een ontvanger of zelfs weergegeven op de kaartplotter. Erg handig, vooral voor Amerikaanse zeilers die liefst niets aan het toeval overlaten. Aan boord van Ithaka treedt de nachtwacht in: 2 teams van elk 2 personen die s’nachts elke 4 uur wisselen. Rus en Marja vormen een team en broer en zus Michel en Patricia. De bijna volle maan en de goede en zelfs in de juiste richting waaiende wind doen de rest.

Apies kijken

Varen kan leuk zijn, maar nog leuker vinden wij het aankomen op en bekijken van nieuwe plekken. Naast het spoelen van de boot, staat vandaag in het teken van even duty-free shoppen en vervolgens de rock te beklimmen waar Gibraltar vrijwel volledig uit bestaat. We zijn van plan de kabelbaan naar boven te nemen en lopend weer terug te gaan, tot er een Gibraltees (Gibralteriaan?) op ons af komt en uitlegt dat hij voor de prijs van een retourtje kabelbaan, ons per privé-bus naar boven rijdt, ons daar alle bijzondere plekken laat zien, als gids fungeert en weer terug naar beneden brengt. Rus en Marja willen liever de kabelbaan en lopen, maar Michel en Patricia voelen wel wat voor deze luxe accommodatie. Het wordt het laatste. De grotten in de rock zijn met de vele stalagtieten en stalagmieten, tegen onze verwachtingen in, spectaculair en de beroemde apen mooi, leuk en brutaal. Ze springen in onze bus en pakken uit Patricia haar tas een knoflookbrood. De militaire gangen, met de hand gegraven door de Engelsen doen wat Efteling-achtig aan met de poppen in militaire kleding. De toelichting van de ‘gids’ is niet al te indrukwekkend en we besluiten de terugweg toch lopend te doen. De gids blij met deze wel zeer goedbetaalde taxirit van 90 euro (incl. toegang), wij blij om ook nog even lekker de benen te kunnen strekken voor we aan onze 4-dagen durende zeiltocht naar Lanzarote gaan beginnen.

Engeltje-op-de-tong

Woensdagochtend 28 oktober vertrekken we om 8 uur uit Cartagena. Nadat we de dag en de nacht rustig zijn doorgekabbeld, we hebben weinig wind dus varen op de motor en nog enige tijd op de genaker. We vangen 3 mooie dorades en 1 yellow fin tuna. Donderdag aan het eind van de middag doemt de rock van Gibraltar op, vrachtschepen en tankers liggen op de rede. We hebben gereserveerd in Queensway Quay Marina in Gibraltar, masten zijn zichtbaar achter huizen, alleen de reeds 5 jaar bestaande haveningang zoals op de computerkaarten staat vermeld (2 weken geleden volledig updated) blijkt een blinde muur. Na wat zoeken vinden we de ingang, als we binnengaan doemt een knus uitziende haven op omringd door mooie woningen. Nadat we de boot hebben aangelegd, is het tijd voor het welverdiende ankerbiertje in de vorm van een koele witte Vina Sol met versgesneden sashimi van de vanochtend gevangen tonijn die als boter op de tong smelt. Na een korte verkenning van het centrum van Gibraltar (veel sieraden, electronica en drankshops), verorberen we 's avonds nog een medium-rare gebakken tonijnmoot, ook nu weer een engeltje-op-de-tong-ervaring. Al hebben we dan ook maar weer 1 nachtje doorgezeild, genieten we toch weer van een hele nacht doorslapen zonder tussentijdse wekkers die het bij sommige van ons steevast niet willen doen (Michel, wakker worden!!).

Autopilot

Goh, lekker gaat ie he? We varen 8 mijl bij Palma vandaan. Ja, super. Hoe werkt die joy-stick eigenlijk ook al weer, vraagt Rus. O, gewoon zo. Je drukt deze knop in en dan gaat ie automatisch over van autopilot op de joy-stick. Niet dus.... We draaien direct een rondje van bijna 360 graden en de autopilot wil niet meer. De afgelopen week is op een van de laatste dagen de autopilot weer in elkaar gezet na een jaar lang steggelen met de fabrikant. Bij het openmaken van de autopilot motor blijken een paar draden niet vastgedraaid te zijn. Een telefoontje met de monteur leidt tot een uitroepen van de monteur: 'O ja, dat ben ik vergeten, daar had ik een andere schroevendraaier voor nodig.' In 1e instantie denkt Michel dat door deze vergeetachtigheid de hele autopilotmotor is doorgebrand, gelukkig blijkt dit niet het geval. Na 1,5 uur sleutelen in 1/2 vierkante meter ruimte en 35 graden Celsius, komt Michel bezweet weer uit de achterpiek. Maar het werkt weer! Opgelucht vervolgen we onze reis naar Ibiza voor een bliksembezoek Ibiza-stad. De volgende dag en nacht door naar Cartagena, een mooie stad aan de Zuid-Spaanse kust waar sinds ons vorige bezoek met Seraglio in 2002 een indrukwekkend, meer dan levensgroot beeld is toegevoegd.

Gooi maar los!

Zondag 25 oktober gooien we los in Club de Mar, Palma de Mallorca, dagdoel Ibiza, weekdoel Gibraltar, en doel voor de komende 2 weken Gran Canaria. Vervolgens hopen we begin december in St. Lucia aan te komen. Een wintertje naar de Caribbean, decadent zei iemand laatst, zo hadden wij het nog niet bekeken. Na een hele drukke zomer is het voor ons nu ook vooral een drukke winter. De laatste weken voor vertrek stonden in het teken van het oceaanklaar maken van de boot. Nog even 2 dagen, notabene in het weekend, op het droge om een lekkende afdichting van de boegschroef te repareren. Twee dagen werden er vijf omdat de leverancier in Nederland de verkeerde onderdelen had geleverd. Direct werd onze toch al krappe planning nog krapper. Vrijdagavond ploften we om half 9 op de bootbank, na nog even snel een wijntje te hebben gedronken met de beide Grahams (onze landlords van wie we sinds februari onze casita op Mallorca hebben gehuurd) en natuurlijk de laatste aflevering van Gooische vrouwen te hebben bekeken. Rus (vriend van Marja) en Patricia (zus van Michel), die ons komen helpen met de trip naar Las Palmas monsteren om 10 uur 's avonds aan aan boord.
Na zaterdag de laatste klussen en voor de laatste keer dit jaar een rondje Palma stad te hebben gedaan, gaan we te kooi. Zondagochtend om 8 uur worden de nieuwe buitenborreltafeltjes gebracht en om 10 over 8 gooien we los.