Zure benen

Na bijna 2 weken een actieradius van niet meer dan 27 meter te hebben gehad, zijn de spieren lui en slap geworden. Tijd voor een ontspannen fietstochtje, dachten we zo. Men hure 5 mountainbikes (Sonja besluit dat fietsen niet haar manier van ontspannen is, de anderen dachten toen nog van wel...), neme een kaart van het eiland en trappen wat voort. Al snel blijkt dat we op een prachtig groen eiland zijn beland met vriendelijke heuvels in het begin en tergend lange valse platten en erger dan dat op het eind. Het ontspannen fietstochtje duurt uiteindelijk toch zo'n 7 uur met uitsluitend een break voor een soepje en een tosti onderweg. We hadden het natuurlijk wel een beetje kunnen weten, want we hebben 2 Huijgens in ons midden (Bas en Anton), je weet wel van het sportief fanatieke soort waarbij fietstochtjes meestal eindigen in een militair trainingskamp. Bas zorgt gelukkig wel voor de mentale ondersteuning door bij elke nieuwe voor ons opdoemende berg met stelligheid te verkondigen dat dit toch ECHT de laatste moet zijn.
Maar het was een prachtige tocht, vooral achteraf na de warme douche en bij de hapjes van Sonja bij terugkomst op de boot...

Horta, here we are!

Met deze vriendencrew was het een hele gezellige oversteek. Desalniettemin blijft een aankomst en vooral het zicht op de aankomst iets magisch houden. Er zijn zeilers die het betreuren als er een einde aan een oceaanoversteek komt, tot die categorie zeebonken behoren wij echter niet. Heerlijk om weer land te zien en te ruiken, nachten te kunnen doorslapen en dat eerste biertje, rumpunch of champagne bij aankomst, daar kan niets tegen op. Na een paar pittige laatste dagen en nachten met veel wind en hoge golven is de laatste nacht op zee rustig. Op de Navtex komt een Search and Rescue bericht binnen om uit te kijken naar een zeiler die over boord is geslagen tijdens een van de stormachtige dagen zo'n 250 mijl bij ons vandaan. Hij is zoek en blijkt niet meer te kunnen worden teruggevonden. Dit zijn kippenvelberichten die je doen realiseren dat een heelhuidse en volledige aankomst niet altijd vanzelfsprekend is.
Net voor het ochtendgloren op de 28e april zien we na 12,5 dag zee en lucht om ons heen, de eilanden Faial en Pico op de radar en later hun lichten in de duisternis. Bij het vroege ochtendlicht hebben we een idyllische aanblik op het stadje Horta en rond half 8 liggen we afgemeerd aan de kade met bootschilderingen waar iedereen nog in diepe rust is. De fles wordt ontkurkt en in de ochtendzon toasten wij op een mooie crossing en op een behouden aankomst.

Bar en boos

Als we zelf zo eens terugkijken naar de blogfoto's van de oversteek, ziet het er toch wel allemaal erg zonnig en gezellig uit. Maar dat was het zeker niet altijd, alleen heb je met slecht weer meestal wel wat anders aan je hoofd dan foto's maken en lijken hoge golven op een foto altijd op een fijne rimpeling in het water. Toch een poging om de sfeer van de barre en boze dagen weer te geven.

Handige Harrie

Je moet een beetje handig en lenig zijn als je op een boot als deze werkt, want het is niet alleen comfort wat zo'n boot biedt maar ook heel veel dingen die defect kunnen raken. Deze trip valt het gelukkig mee. De 2e dag van de oversteek geeft de autopilotmotor er weer eens de brui aan. De aanpassingen die vorig jaar door de fabrikant aan het apparaat gedaan zijn, hebben blijkbaar nog steeds niet het voortijdige slijtageprobleem kunnen oplossen. Motor eruit en nieuwe reservemotor erin in een benauwd hoekje van 1/2 kubieke meter in de achterpiek op een slingerend schip. Dit begint bijna een standaardklus te worden om de ca. 2500 mijlen. Maar als het ding vervangen is, doet de stuurautomaat het weer uitstekend en stuurt ie beter dan ieder van ons.
Verder slijt er een dyneemalijn van de traveller door, die Michel een bijna doodskistervaring opleveren (zie bijgaande foto, alleen de voeten maat 44 passen er net niet in). En met een paar meter hoge golven mag onze handige Harrie de mast in om de beugel rond de radar weer in vorm te trekken met hulp van de andere bemanningsleden aan dek. Iets te lang doorgevaren met weinig wind, waarbij de genua zich af en toe om de beugel heen wentelt en daar klaarblijkelijk voldoende krachten uitoefent om de beugel te ontzetten.
Maar als het hier bij blijft mogen we niet klagen, touch wood!

Nic the weatherpick

Nico, die als zeiler in de virtuele Volvo Ocean Race, grote resultaten boekte en Michel, Eric, Sjors en anderen steeds ver achter in zijn kielzog hield, is goed in het analyseren van het weer. Als wij hem enkele dagen voor vertrek uit St. Maarten vragen of hij vanuit Soller, Mallorca af en toe het weer wat uitgebreider wil bekijken op internet dan voor ons mogelijk is met onze satellietverbinding, reageert hij enthousiast. Trouw stuurt Nico dagelijks weer en route-adviezen. Berichten die ons structuur in onze dagen geven en daarnaast dagelijks vermaak door o.a. de benamingen die Nico zich zelf geeft, getuige de volgende greep uit zijn emailberichten:
Sinaasappelstation Soller, walknecht, Nic the weatherpick, sinaasappelvalleihulpdienst...
Meestal volgen we Nico's adviezen op, in een enkel geval niet als de voorspellingen door de tijd zijn ingehaald of wanneer we vinden dat we iets te ver moeten omvaren (sorry Nico toch een beetje muiten of was het 'Bier in zicht maakt zeelui licht??'). Maarrrr onze dank is groot.

HULDE AAN NIC THE WEATHERPICK!
Op de foto's in actie tijdens de Superyacht Cup Palma in 2009.

Dierenleed

De hengels hangen deze trip ook zo nu en dan uit, niet al te vaak want het weer is er niet altijd naar. Geen uitpuilende vriezer dus na afloop van de reis, want we vangen slechts 1 x een dorade en 1 x tegelijkertijd 2 tonijnen aan 2 verschillende lijnen. Toch smaken ze weer heerlijk in Bas zijn dorade-ovenschotel en de tonijnsashimi mag gerust goddelijk genoemd worden.
Wij proberen pas gevangen vissen zo snel mogelijk met een hamer een goedgerichte tik boven de ogen te geven, om het vissenlijden zo kort mogelijk te laten duren.
Voor sommigen aan boord komt deze hamertik verre van dierenlievend over, ofschoon ie wel zo bedoeld is. Er ontstaat een discussie over deze hamertik in verhouding tot de zorg waarmee een 'invliegende' zwaluw wordt omringd door Sonja en Marja.
Onze bootzwaluw vliegt op een van de dagen van de oversteek spontaan het wheelhouse binnen en landt op Marja haar hand. Hoewel we eerst nog denken dat deze warme begroeting veroorzaakt wordt door vermoeidheid en desorientatie, springt de zwaluw een half uur later nog steeds tevreden tjilpend over van hoofd naar hand naar hoofd. Uiteindelijk kiest hij Sonja haar nek als slaapplaats waar hij zich in haar haar nestelt. Het is inmiddels avond aan het worden en het lijkt wat onpraktisch om met zwaluw in de nek naar bed te gaan. Broodmandjes en prullenmand worden overwogen als overnachtingsplek voor onze zwalumvriend, Sonja denkt dat hij het fijn vindt om een dakje boven zijn hoofd te hebben (want dat hebben ze toch ook als ze onder een dakgoot zitten). Marja haar grootste schoenendoos wordt van gaten voorzien en met bakje water en brood tot overnachtingsplek gemaakt. Het nerveuze getjilp van de zwaluw in de doos beschouwen we als 'hij-moet-nog-even-wennen-en-valt-zo-wel-in-slaap-gedrag'. 's Ochtends als het wel erg stil is in de doos en iedereen denkt dat ie nu wel slaapt, ligt zwaluwvriend met stijve pootjes in de doos. Treurnis alom (hoewel alom... de mannen zijn er schijnbaar koel onder). Voor de vrouwen voelt het echter als een groot falen, dit blije vogeltje dat ons vertrouwde en van de stress in een doos is gestorven.

Het is nacht, ik weet niet waar ik ben...

want er zijn hier geen sterren... (uit 'Mijn droom' van Bram Vermeulen)


Michel en ik hebben bedacht dat we ons tijdens deze oversteek ook maar eens het navigeren met sextant, oftewel het schieten van een zonnetje, eigen moeten gaan maken. En laten we nu net Eric aan boord hebben, de 'Henk Bezemer van onze tijd' zeg maar. Eric heeft zich als gastdocent goed voorbereid en komt met Side reduction tables, nautische almanakken en oude schetsen en berekeningen van zijn eigen oversteek aan boord en heeft er bovenal errug veel zin in. Na de 1e uitleg worden we dagelijks belaagd met teksten als 'wat een prachtige zon om te schieten vandaag'. Ook Anton en Bas voelen zich uitgedaagd en als een ware zeevaartschool klas zitten we dagelijks braaf met de sextant aan dek om vervolgens tijdens onze nachtwacht uren te rekenen om onze 'Most likely position' te berekenen. Die overigens soms best ver van de GPS-positie af ligt...

Geef me wind en zeilen...

Dat het er niet altijd zonnig en zomers aan toe zal gaan als in het liedje 'Geef me wind en zeilen' van de groep 'Splitsing', wisten we van te voren. De wind draait uiteraard na een dag tot op de neus, en een Noordelijkere koers is nodig om een gunstigere windrichting te krijgen. We blijven een aantal dagen aan de wind hakken en niet alle magen aan boord blijven ongeschud. Vooral Sonja heeft het zwaar en denkt nog regelmatig terug aan dat heerlijke hotel aan de baai van Grand Case toen de zeilreis nog onbezorgd leek ... Zelfs onze magische anti-zeeziekte druppels willen er niet in blijven en de 1e dagen beweegt ze zich met een emmertje als handtas door de boot.
Maar het blijkt gelukkig slechts een kwestie van 'inslingeren' en na 2 dagen vooral in bed te hebben doorgebracht, is Sonja langzaamaan weer van de partij en als zelfs eieren met bacon niet worden afgeslagen bij het ontbijt, weten we dat ze haar 'mannetje' weer zal staan.

2200 mijl in het blauw

Na de noodzakelijke safety/emergency briefings en uitleg van het wachtschema en de boot aan onze oversteekcrew, wordt het anker gelicht in de baai van Philipsburg, St. Maarten en beginnen we aan de 2200 nautische mijlen naar de Azoren. Een mooier begin kan niet, een rustig NNO-wind bij vertrek, een bijna bezeilde koers naar de Azoren. Zonnetje, blauw water, een lekker begin voor iedereen.

pre-departure

In St. Maarten ziet het weer er vandaag eindelijk iets beter uit, het water valt niet meer met bakken naar beneden en de wind is ook minder. Een mooie dag dus om zoals gepland nog de finale riggingtuning te doen met de riggers van St. Maarten. Nadat alles blijkt te staan zoals het staan moet, doen we een gewenningstochtje met de nieuwe bemanning, die na deze tocht nog steeds met ons mee wil. Dat is mooi natuurlijk!
Vervolgens voor anker in de baai bij Philipsburg voor een laatste Caribisch zwemmetje dit jaar en vervolgens bitterballen en een Carib biertje in het Holland-House vanwege de lekkere loungebanken, gevolgd door een lekker diner aan een niet-bewegende tafel. Dat hebben we wel verdiend, vinden we. Zo'n week voor vertrek is toch wel weer een race tegen de klok met alle onderdelen die uit NL zijn meegekomen en nog even geplaatst moeten worden en werkend moeten zijn. De kop is eraf, morgen non-stop naar de Azoren!

Op weg naar de Azoren...

Daar gaat ie weer, het Caribbean seizoen is al weer beeindigd, trossen los en met verse bemanning gaan we waarschijnlijk donderdag 15 april aan de terugtocht beginnen. Het 1e traject St. Maarten-Azoren, ruim 2200 nm (ca. 4000 km voor de niet-zeilers), ca. 12-14 dagen. Een minder rechttoe rechtaan traject dan op de heenweg, meer verschil in windkracht en windrichting, verschillende weertypes. Voor Sonja, Anton en Bas de 1e oceaanervaring, voor Eric de 3e keer nadat hij in 1998 en 1999 solo op Dagmar, waarschip 900+ de oceaan oversteek en voor Michel en Marja ook de 3e keer.

Deze keer gaan we niet in ARC-verband (Atlantic Rally voor Cruisers), maar alleen. Naast onze dagelijks binnen te halen weerkaartjes, krijgen we nog op maat weer/route-advies van Nico, ex-routeplanner voor vliegtuigen, vanaf weerstation Casa Cinco, Soller, Mallorca.

Onze voortgang is te volgen op www.winlink.org/userPositions. Als je die pagina geopend hebt, kun je in het rijtje callsigns aan de rechterkant KG6ZNY (ons hamlicense callsign) opzoeken en daar op klikken. Dan verschijnt onze positie met nog wat aanvullende informatie. We proberen dit elke dag door te geven via satelliet-internet verbinding, mocht het niet komen GEEN paniek, dan hebben we waarschijnlijk een probleem met de communicatiemiddelen en varen we nog steeds gestaag door.
In between blues wordt niet bijgewerkt in de tussentijd.
Tot snel!

Boston

Massachusetts en New Jersey hebben de noodtoestand afgekondigd, mensen trachten hun spullen te redden uit hun ondergelopen huizen. Zelfs de trein rijdt niet meer op delen van het traject dat wij de dag ervoor hebben afgelegd. Maar de zon schijnt weer en de temperatuur is zo'n 10 graden gestegen, dus wij hangen de toerist uit. Het is waar wat ze ons over Boston vertelden, een heerlijke stad. Na een winter op de boot en op Caribische eilanden, is het een genot om weer eens op een (huur)fiets te zitten. Helaas genieten we zo, dat ons volledig ontgaat dat vandaag Obama ook nog een bezoek aan Boston brengt om de bewoners in de State Massachusetts een hart onder de riem te steken bij het redden van overstroomde huizen en haarden. Hoezo eigen wereldje?