Nelson's dockyard

Antigua is geen vervelende plek om reparaties te laten doen. Zoals alle andere Caribische eilanden was ook Antigua in de 18e en 19e eeuw het bloederige strijdtoneel tussen o.a. de Engelse, Franse, Spaanse en Nederlandse zeevaarders. Nelson’s dockyard in English Harbour, genoemd naar captain Lord Horatio Nelson, was de Engelse marine basis waar de Engelsen hun fregatten onderhielden en weer klaar maakten voor de volgende ‘battle’ om de eilanden. De dockyard is gerestaureerd, maar in plaats van het uitsluitend als museum te laten fungeren, is het nog steeds levend door alle nautische bedrijven die er gevestigd zijn (zeilmakers, charterbedrijf, nautische electronica, marina). We liggen er prachtig aan een kade met grasveld, 3 meter van de Galley-bar waar de yachties en superyachtbemanningen elkaar treffen. Eind januari vindt ook de Superyacht Cup plaats, helaas met slechts 5 deelnemers, een stuk minder dan de 18 deelnemers in Palma in juni vorig jaar waar wij er een van waren. Hoewel wij druk zijn met de werkzaamheden aan de boot, slaan we toch de uitnodiging van de Spaanse boten Vina Mein en Caracolla niet af om vanaf de Caracolla deze moderne 'battle' tussen schepen gade te slaan. Heerlijk om eens als gast op een ander schip mee te varen en de juweeltjes van jachten te aanschouwen in een stevige 5/6 Beaufort passaatwind.
Shirley Heights, populair vanwege hun zondagmiddag barbecue met steelband en uitzicht over heel English Harbour, bezoeken we met wisselend gezelschap. Het filmpje hierbij is te donker wat beeld betreft, maar klik toch even om de sfeer van de steelband te horen (sorry, dit houden jullie nog even te goed... te slechte internetverbinding hier in St.Maarten).

No pressure, no problem

Het is hier geen Spanje, maar het Engelse equivalent van het Spaanse credo 'manana, manana', te weten 'no pressure, no problem' is in de Caribbean niet minder populair. Naast het 2 weken durende grote project 'de giek', waarvoor we o.a. een week lang iemand van Jongert aan boord krijgen, zijn er nog tal van andere taken op ons 'to-do lijstje' die we in Antigua ter hand nemen. Een kleine greep: het repareren van de genua die flink onder de oversteek geleden heeft, een rvs ondersteuning van de nieuwe barbeque laten maken zodat ie niet onder het gewicht van 1 karbonaadje reeds verticaal hangt in plaats van horizontaal ligt, het voor de 2e keer vervangen een nieuwe SSB-radio receiver die het tot nu toe nog geen een keer heeft gedaan, het laten nakijken van de watermaker die te weinig zoet water maakt, het laten naaien van losgeraakte stiksels op zonnetent en huik, het veranderen van het ankerzeil zodat dit niet met windkracht 3 al van het achterstag lostrekt door de te slappe klittenbandbevestiging van de fabrikant, de boot van top tot teen in de was zetten (mooie gelegenheid om vanuit de top van de mast een foto te maken van de boot van boven en degene die beneden de lier bedient, nee, niet ligt te zonnen...), het vervangen van het defecte kaart beeldscherm bij de stuurstand, het laten bijwerken van verfschade op de achterspiegel veroorzaakt door een bootboy van wie we 5 limoenen kochten en die voor een paar honderd dollar verfschade heeft veroorzaakt door met zijn houten bootje onder de transom (de openvallende klep in de achterspiegel) te liggen en zo kan ik nog wel een regel of 10 vullen. Kortom, genoeg om ons uit de hangmat te houden en de economie van Antigua een gezonde impuls te geven. Die hangmat komt de kast niet uit deze weken, want nagenoeg geen enkele afgesproken opleverdatum wordt nageleefd. Nou, kennen we onze Caribische pappenheimers gelukkig wel een beetje, dus een gezonde marge in de opleveringen hadden we toch al ingecalculeerd. Voordat de eigenaar en zijn vrouw a.s. zaterdag komen, is alles weer piekfijn in orde.

De aarde beeft...

Een aardbeving op Haiti met de kracht van 7 op de schaal van Richter. Haiti, op een dag of 4 varen bij ons vandaan, kansloos in het ontlopen van natuurrampen als orkanen en nu een aardbeving, kansloos in het op eigen kracht overwinnen van dictatuur, corruptie en armoede. De 1e gedachte die in je opkomt is, anker lichten en er naar toe varen en helpen. We zien beelden voor ons van Ile a Vache, het Haitiaanse eiland in het Zuid-Westen van Haiti, vrijwel het enige stukje van Haiti dat veilig genoeg was voor ons om in 2004 te bezoeken en om een week te blijven, waar de hele dag kinderen kwamen langs zwemmen om te vragen of we hun schoolgeld voor ze wilden betalen. We denken aan de kleine zeilende vissersbootjes die we langs de kust passeerden met vissers die op hun buik wezen en 'faim, faim' riepen. We denken aan de kleine hutjes van mensen waar, ondanks de armoede, elk tuintje was aangeharkt en versierd met conch schelpen, waar een meisje zelfgemaakte suikerriet likeur verkocht en waar we een videofilmpje maakten van een vrouw die kookte, zittend op het zand, bij een houtvuur met een pan met aardappelen en vis in water, waar we na 3 uur lopen naar de markt terugvoeren als 2 enige blanken in een lokale houten taxizeilboot met zeilen gemaakt van aan elkaar genaaide bloemetjeslakens met zo'n 15 mensen op 4 vierkante meter, waar 1 man luid liedjes zong. Ile a Vache was het rijke deel van Haiti... We voelen ons machteloos en nutteloos bij zo'n enorme ramp als deze, waarbij we niet meer doen dan een bedrag overmaken op girorekening 555.

Jullie hebben toch altijd vakantie?

Deze tekst is een regelmatig terugkerende grap in het contact met Nico en Kristien. Zowel van ons leven als dat van hun (met hun zeer aanbevelenswaardige bed & breakfast op Mallorca, www.casacinco.com), wordt vaak gedacht dat het een soort continue vakantie is. Nu kunnen we ons voorstellen dat na de berichten en foto's op ons blog van de laatste weken, dat beeld weer eens versterkt is. Tijd dus voor een correctie, ook al waren die weken ook bedoeld als vakantie, en ook al wordt er tussen door toch altijd gewerkt, maar wie zit er nou te wachten op een foto van Marja die de romp aan het wassen is of Michel die een watermaker uit elkaar peutert, denk ik dan.
Maar het werk is nu dan toch weer echt begonnen. De komende 2 weken staan in het teken van het repareren van de giek, die op de 2e nacht van de oceaanoversteek flinke schade heeft opgelopen door een plotseling kapot gaande autopilot die in de nacht een niet meer te voorkomen klapgijp veroorzaakte. Onderweg naar Antigua, halen we in de luwte van Guadeloupe alvast het grootzeil naar beneden. Best lastig om al varende die enorme lap met zware latten met z'n 2en naar beneden te halen, maar in de haven van Antigua zal het met wind van opzij zeker niet gaan lukken, vandaar dat we het nu doen. Het lukt wonderbaarlijk mooi en het zeil hangt 1,5 uur later keurig gevouwen en opgebonden aan de reling.


Bij Antigua Slipway worden op maandag alle hydroliekslangen van de giek gekoppeld en wordt al het beslag gedemonteerd. Een stuk of 5 mannen staan aan dek om de giek te begeleiden als deze met kraan van het schip wordt afgetakeld. Nadat de giek uit de kraan is, moet deze vervolgens van de kar op een bok komen. Daar zijn nog 6 man extra voor nodig. Alles dreigt toch bijna mis te gaan als de giek op zijn zijde kantelt en bijna met een klap op de grond valt...

Rust en stress

Michel staat bekend om zijn veelal relaxte houding. Echter, als hij na wat spielerei met de kaartplotter ineens onze bootpositie, alle dieptes en overige nautische informatie kwijt is, zit ie ineens op het puntje van zijn navigatiestoel. Het opnieuw uploaden van de kaartinformatie blijkt de oplossing niet te zijn, hij heeft maar liefst anderhalve dag en handboeken nodig om de boel weer in orde te krijgen. De oorzaak blijkt alleen maar in de verkeerde schermweergave te zitten. Pfff, gelukkig, we hoeven nog niet ouderwets te navigeren met lineaal, passer en peilkompas...

Mooie passanten

Diverse mooie passanten tijdens zo'n zeiltocht langs de Caribische eilanden. We zijn in etappes onderweg naar het Noorden, van St. Lucia naar Antigua voor o.a. de reparatie aan de giek de komende weken. Als we Dominica passeren, zien we een soort van fonteintje uit de zee omhoogkomen. Het zijn spermwhales, die regelmatig bij Dominica te zien zijn. We krijgen ze uiteraard niet zo goed op de foto als we zouden willen, daarom even een foto van internet gehaald om het dier ook in zijn volledige schoonheid te tonen.

Verder zijn de bootboys overal van de partij, van heinde en verre komen ze aangepeddeld op een surfplank of, als het vak echt professioneel wordt uitgeoefend, aangeraced met een snelle houten motorvlet met klinkende naam, die tevens meestal de nickname van de bootbestuurder is. Ze bieden diensten aan waar je wat aan hebt (excursies, lijn uitvaren naar de wal) en soms ook waar je niet echt op zit te wachten (wijzen waar je kunt ankeren bijv...) en willen graag een soort alleenrecht op hun dienstverlening aan je hebben. We zijn onderweg van Martinique naar Iles des Saints, zijn niet van plan bij Dominica te stoppen en varen een mijl of 2 uit de kust. Toch komt Fire even bij ons langs varen om te zeggen dat als we de volgende keer wel bij Dominica komen, dan toch vooral naar Fire moeten vragen. Sure Fire, we will do, see you next time, have a good day my friend!

Blue Marlin

Een 1,5 meter lange blue marlin is niet zo maar verorberd. Bert, de eigenaar van de boot, ving de vis tijdens de oceaanoversteek. Er liggen zeker nog zo'n 20 moten in de vriezer. Ruud en Monique, die ook wel van een visje houden, komen ons graag van wat mootjes af helpen in Rodney Bay, St. Lucia. Eigenlijk smaakt ie nu nog lekkerder dan op de dag na de vangst.

Een nat oudejaar

Op 30 december varen we tegelijk met de Ocean Viking naar Bequia, om daar het nieuwe jaar in te luiden. We zijn duidelijk niet de enige die Bequia hebben uitgekozen, want de baai ligt flink vol met geankerde zeilboten.
Vanaf 9 uur s'avonds hebben we een oudejaarsdiner in Coco's Place met Maarten en zijn gasten en ook Ben van de Giggles (ook dit jaar de oceaan overgestoken) schuift aan. Een heerlijke rauwe gemarineerde tonijn vooraf en kreeft of lam als hoofdgerecht. Om half 12 gaan we gezamenlijk naar de er naast gelegen buitenbar Devil's Table waar een band speelt. Heel gezellig, maar wel een wat blank feestje. We besluiten daarom ook nog even naar The reef te gaan, een bar aan het strand waar vooral lokale mensen komen. We nemen de bijboten en varen door de baai naar The Reef. Er staat al dagen een behoorlijke deining bij alle eilanden en dat maakt een droge landing met de bootjes op het strand wat lastig. Omdat onze bijboot nogal groot is, slepen we die niet het strand op zoals de andere doen, maar leggen we deze voor anker voor het strand. Om er voor te zorgen dat de boot niet met golf en al op het strand belandt, moet het anker dieper dan normaal liggen. Marja mag met rok in de onderbroek gestopt nog enigszins droog uitstappen bij het strand, maar Michel moet zwemmend naar het strand als het anker gedropt is. Dit betekent dat hij met een volledig nat pak op het feestje aankomt. Gelukkig is dat met 30 graden Celcius niet echt een probleem, gewoon wat meer dansen om sneller te drogen...