Om de kaap of toch het 'olifantenpaadje'?

Na nagenoeg alle eilanden in de Ionische Zee (vluchtig) bezocht te hebben, vervolgen we ons reisplan nu naar de Egeische zee (Cycladen en Saronische golf). Daarbij kunnen we om de Zuidpunt van de Peleponnesos heen varen of via het kanaal van Korinthe (de afsnijdroute, zeg maar het olifantenpaadje). Met onze eigen boot hebben we ooit de Zuidkaap al eens gerond en het kan daar flink spoken. Een nachtelijke ankerplaats biedt dan ook geen zekere nachtrust. Het kanaal van Korinthe hebben we nog niet eerder bevaren, dus dat is een leuk alternatief. Om bij het kanaal te komen varen we eerst de Golf van Patras en vervolgens de Golf van Korinthe door met halverwege de relatief jonge Rion brug. Omdat er ook veel vrachtschepen deze route kiezen, hadden we ons er een beetje een 'industrieel water' (rare term... maarre je weet wel, vies water, grauwe schepen, schoorstenen, weinig groen etc.) bij voorgesteld. Niets is minder waar, de dramatische bergen van het Griekse vasteland, kleine dorpjes en het auto- en scooterloze eilandje Trizonia met mooie wandelpaden maken het een bezoekwaardig gebied, dat je bijna doet vergeten (tot de parasol) dat het crisis is in Griekenland.

Zakynthos

Nadat de eigenaren van boord zijn gegaan op het eiland Zakynthos, maken wij op Zakynthos nog een toeristisch toertje per scooter. Michel kan/wil er maar niet aan wennen dat zo’n ding niet zo snel optrekt als zijn Ducati Monster en dat de wegligging in de bochten niet zo stabiel is, waardoor we bijna languit gaan in een bergbocht. Het is dus niet vanzelfsprekend dat we de de mooie Zuidwest punt van Zakynthos bereiken, met duinen die bijna zandsculpturen lijken en stranden die overdag voor de mens zijn en s’nachts voor de karetschildpadden.

Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka

Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka
wens dat de weg dan lang mag zijn,
vol avonturen, vol ervaringen.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen,
hen zul je niet ontmoeten op je weg
wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd
de emotie die je hart en lijf beroert.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon zul je niet treffen
wanneer je ze niet in eigen geest meedraagt,
wanneer je geest hun niet gestalte voor je geeft.

Wens dat de weg dan lang mag zijn.
Dat er veel zomermorgens zullen komen
waarop je, met grote vreugde en genot
zult binnenvaren in onbekende havens,
pleisteren in Phoenicische handelssteden
om daar aantrekkelijke dingen aan te schaffen
van parelmoer, koraal, barnsteen en ebbehout,
ook opwindende geurstoffen van alle soorten,
opwindende geurstoffen zoveel je krijgen kunt;
dat je talrijke steden in Egypte aan zult doen
om veel, heel veel te leren van de wijzen.

Houd Ithaka wel altijd in gedachten.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast je reis in geen geval.
't Is beter dat die vele jaren duurt,
zodat je als oude man pas bij het eiland
het anker uitwerpt, rijk aan wat je onderweg verwierf,
zonder te hopen dat Ithaka je rijkdom schenken zal.
Ithaka gaf je de mooie reis.
Was het er niet, dan was je nooit vertrokken,
verder heeft het je niets te bieden meer.

En vind je het er wat pover, Ithaka bedroog je niet.
Zo wijs geworden, met zoveel ervaring, zul je al
begrepen hebben wat Ithaka's beduiden.

K.P. Kavafis

* vertaald uit het Grieks: Hans Warren en Mario Molengraaf



Ithaka in de haven van Vathi, Ithaka, Ionische Zee, Griekenland

Corfu

De eilanden in de Ionische Zee zijn voor ons de Griekse eilanden die we in voorgaande reizen het minst bezocht hebben. Ze blijken ook volstrekt anders te zijn dan bijv. de eilanden in de Cycladen met de kenmerkende wit-blauwe huisjes. De eilanden hier zijn groener, bergachtiger met veel cypressen en olijfbomen. Dat ze een stuk dichter bij Italie liggen is goed te zien aan de bouwstijl, te danken aan de bouwdrift van de Venetiaanse bezetters.



Het weer is hier nog steeds niet zo mediterraan als in Nederland, maar op de mooie dagen fietsen we ons een slag in de rondte en in de hoogte (pfff). Op een van de fietstochten belanden we uitgerekend op het enige nudistenstrand van Corfu met slechts een klein handdoekje (waren tenslotte niet uitgerust voor het strand maar voor een fietstocht). Noodgedwongen (al dat zand tussen de billen...) doet Michel zijn 1e duik in de zee, maar aangezien de 26 graden Celsius zeetemperatuur nog lang niet bereikt is, wacht Marja nog even...