Daggie weg

De werkweken beginnen weer een beetje een kop en een staart te krijgen. En zo hebben we de weekenden wat tijd om de omgeving te verkennen. We bevinden ons in Sibenik, een moderne haven iets buiten het historische stadje. Direct buiten de haven is het niet heel erg bijzonder, maar als je een stukje rijdt zijn er mooie wandelgebieden, kusten en uitzichten. Split ligt op een klein uurtje rijden en is een mooie oude stad

Lekkere variant op de traditionele octopus salad

Terwijl wij meer van 'less is more' zijn lijkt een Kroatische bruiloft meer van 'more is more'

.

A small world

Van de fancy foto's van Ti-Coyo is niet zo heel veel te herkennen bij aankomst op onze nieuwe werkplek. De boot zit nog half verpakt in winterhoezen. De enige grote zeilboot in de haven naast monsterlijke motorjachten waarvan de eigenaren een zwak voor de kleur groen blijken te hebben... Met een hotel in aanbouw pal achter de boot, het ontbreken van bemanning gedurende de afgelopen 5 maanden, dennenbomen aan de overkant van de baai die hun pollen laten vallen, blijkt ieder kiertje van de boot gevuld met bouwstof en gele stuifmeel.
Tel daarbij op een garantie werklijst van zo'n 150 punten, 3 Scandinaviërs van de Swan werf uit Finland (nee dames, niet van die mooie grote blonde Vikingen, maar gewone, overigens heel aardige, een soort van bescheiden versie van West Frieze recht door zee type kerels), die dezelfde dag als wij aan boord komen en nog 10 dagen blijven om de flinke garantielijst weg te werken, en wij die de boot nog helemaal moeten leren kennen en de dagen zijn gevuld.

Hotel pal achter de boot

Een paar garantiepuntjes maar....

De eerste 10 dagen komen we de boot bijna niet af, ja tot aan de koffiebar cq pizzeria in de haven en is onze wereld niet groter dan 32 x 7,6 meter. Internet werkt nog maar matig, wifi antenne zit veel te hoog in de mast, dus welkom in onze small world...

Ti-Coyo

Ti-Coyo, dat is de naam van de Swan 105 RS (105 voet, raised saloon) waar we op gaan werken. Vernoemd naar een kinderboek over de vriendschap tussen een jongetje genaamd Ti-Coyo, wonend op het Caribische eiland Dominica en een haai.
De Swan is in augustus 2014 van de werf in Finland gekomen en meet 105 voet (bijna 32 meter).
Saillant detail is dat het ontwerp van de boot (Beiderbeck Design) oorspronkelijk gemaakt is om mee te dingen naar een nieuw te bouwen 32 m Jongert. Uit de 2 ingediende ontwerpen heeft Jongert uiteindelijk gekozen voor een German Freirs ontwerp. Ontwerper Beiderbeck was toen vrij om met het ontwerp te doen wat hij wilde en na aanvraag van een belangstellende, is het schip dus uiteindelijk bij Swan gebouwd. Maar het had dus net zo goed een Jongert kunnen zijn.
Van alle Swans is dit hun meest technisch geavanceerde jacht en binnen de superyachts in het algemeen is de mastercabin in het achterdeel van de schip bijzonder vernieuwend (normaal wordt dit deel van de boot gebruikt voor opslag en technische ruimte).

1e werkdag

Nadat we in september vorig jaar afscheid namen van de Ithaka na 7 jaar, volgde een half jaar 'sabbatical'. Fijn een winter in Nederland met schaatsen, theater, familie, vrienden, bitterballen, bokbier, hardlopen in Vondelpark en langs Amstel, bruine kroegen, roeien, concerten, vrijwilligerswerk en natuurlijk de eerste langere tijd in ons appartement in de Korte Amstelstraat.
Maar aan alle fijne dingen komt ook nu een eind. In februari stappen we weer in een tot de nok volgeladen auto, geven de sleutel van de Korte Amstelstraat aan onze huurder, en snorren naar het Zuiden.

Terwijl Michel wat last begint te krijgen van onrust over zijn toekomst op arbeidsgebied, komen er na aankomst op Mallorca al snel de nodige baanaanbiedingen langs. En op 8 april vertrekken we (zonder broodtrommel op de bagagedrager) op toch wel unieke wijze naar een nieuwe werkplek in Kroatië in het gezelschap van onze nieuwe werkgevers, de baai van Alcudia en Pollenca onder ons latend.

Blog uit de mottenballen

Misschien niet meer helemaal 2015, maar na meerdere verzoeken hebben we ons blog 'inbetweenblues' weer uit de mottenballen opgegraven. Aanleiding is een nieuwe job waardoor we deze zomer waarschijnlijk niet in Nederland en niet in Mallorca zullen zijn. Voor 'intimi' dus een mogelijkheid om ons een beetje te volgen als je daar zin in hebt. Facebook vinden we net een tikkie te groot en te publiek voor onze communicatie, want misschien hebben we in dit gekke vak van ons af en toe ook gewoon even zin om dit blog als uitlaatklep te gebruiken....

Maar eerst: knuffel als afscheid van 'onze' veestapel (Nono nono, Witje en de rest) op Mallorca