Dierenleed

De hengels hangen deze trip ook zo nu en dan uit, niet al te vaak want het weer is er niet altijd naar. Geen uitpuilende vriezer dus na afloop van de reis, want we vangen slechts 1 x een dorade en 1 x tegelijkertijd 2 tonijnen aan 2 verschillende lijnen. Toch smaken ze weer heerlijk in Bas zijn dorade-ovenschotel en de tonijnsashimi mag gerust goddelijk genoemd worden.
Wij proberen pas gevangen vissen zo snel mogelijk met een hamer een goedgerichte tik boven de ogen te geven, om het vissenlijden zo kort mogelijk te laten duren.
Voor sommigen aan boord komt deze hamertik verre van dierenlievend over, ofschoon ie wel zo bedoeld is. Er ontstaat een discussie over deze hamertik in verhouding tot de zorg waarmee een 'invliegende' zwaluw wordt omringd door Sonja en Marja.
Onze bootzwaluw vliegt op een van de dagen van de oversteek spontaan het wheelhouse binnen en landt op Marja haar hand. Hoewel we eerst nog denken dat deze warme begroeting veroorzaakt wordt door vermoeidheid en desorientatie, springt de zwaluw een half uur later nog steeds tevreden tjilpend over van hoofd naar hand naar hoofd. Uiteindelijk kiest hij Sonja haar nek als slaapplaats waar hij zich in haar haar nestelt. Het is inmiddels avond aan het worden en het lijkt wat onpraktisch om met zwaluw in de nek naar bed te gaan. Broodmandjes en prullenmand worden overwogen als overnachtingsplek voor onze zwalumvriend, Sonja denkt dat hij het fijn vindt om een dakje boven zijn hoofd te hebben (want dat hebben ze toch ook als ze onder een dakgoot zitten). Marja haar grootste schoenendoos wordt van gaten voorzien en met bakje water en brood tot overnachtingsplek gemaakt. Het nerveuze getjilp van de zwaluw in de doos beschouwen we als 'hij-moet-nog-even-wennen-en-valt-zo-wel-in-slaap-gedrag'. 's Ochtends als het wel erg stil is in de doos en iedereen denkt dat ie nu wel slaapt, ligt zwaluwvriend met stijve pootjes in de doos. Treurnis alom (hoewel alom... de mannen zijn er schijnbaar koel onder). Voor de vrouwen voelt het echter als een groot falen, dit blije vogeltje dat ons vertrouwde en van de stress in een doos is gestorven.

Het is nacht, ik weet niet waar ik ben...

want er zijn hier geen sterren... (uit 'Mijn droom' van Bram Vermeulen)


Michel en ik hebben bedacht dat we ons tijdens deze oversteek ook maar eens het navigeren met sextant, oftewel het schieten van een zonnetje, eigen moeten gaan maken. En laten we nu net Eric aan boord hebben, de 'Henk Bezemer van onze tijd' zeg maar. Eric heeft zich als gastdocent goed voorbereid en komt met Side reduction tables, nautische almanakken en oude schetsen en berekeningen van zijn eigen oversteek aan boord en heeft er bovenal errug veel zin in. Na de 1e uitleg worden we dagelijks belaagd met teksten als 'wat een prachtige zon om te schieten vandaag'. Ook Anton en Bas voelen zich uitgedaagd en als een ware zeevaartschool klas zitten we dagelijks braaf met de sextant aan dek om vervolgens tijdens onze nachtwacht uren te rekenen om onze 'Most likely position' te berekenen. Die overigens soms best ver van de GPS-positie af ligt...

Geef me wind en zeilen...

Dat het er niet altijd zonnig en zomers aan toe zal gaan als in het liedje 'Geef me wind en zeilen' van de groep 'Splitsing', wisten we van te voren. De wind draait uiteraard na een dag tot op de neus, en een Noordelijkere koers is nodig om een gunstigere windrichting te krijgen. We blijven een aantal dagen aan de wind hakken en niet alle magen aan boord blijven ongeschud. Vooral Sonja heeft het zwaar en denkt nog regelmatig terug aan dat heerlijke hotel aan de baai van Grand Case toen de zeilreis nog onbezorgd leek ... Zelfs onze magische anti-zeeziekte druppels willen er niet in blijven en de 1e dagen beweegt ze zich met een emmertje als handtas door de boot.
Maar het blijkt gelukkig slechts een kwestie van 'inslingeren' en na 2 dagen vooral in bed te hebben doorgebracht, is Sonja langzaamaan weer van de partij en als zelfs eieren met bacon niet worden afgeslagen bij het ontbijt, weten we dat ze haar 'mannetje' weer zal staan.

2200 mijl in het blauw

Na de noodzakelijke safety/emergency briefings en uitleg van het wachtschema en de boot aan onze oversteekcrew, wordt het anker gelicht in de baai van Philipsburg, St. Maarten en beginnen we aan de 2200 nautische mijlen naar de Azoren. Een mooier begin kan niet, een rustig NNO-wind bij vertrek, een bijna bezeilde koers naar de Azoren. Zonnetje, blauw water, een lekker begin voor iedereen.

pre-departure

In St. Maarten ziet het weer er vandaag eindelijk iets beter uit, het water valt niet meer met bakken naar beneden en de wind is ook minder. Een mooie dag dus om zoals gepland nog de finale riggingtuning te doen met de riggers van St. Maarten. Nadat alles blijkt te staan zoals het staan moet, doen we een gewenningstochtje met de nieuwe bemanning, die na deze tocht nog steeds met ons mee wil. Dat is mooi natuurlijk!
Vervolgens voor anker in de baai bij Philipsburg voor een laatste Caribisch zwemmetje dit jaar en vervolgens bitterballen en een Carib biertje in het Holland-House vanwege de lekkere loungebanken, gevolgd door een lekker diner aan een niet-bewegende tafel. Dat hebben we wel verdiend, vinden we. Zo'n week voor vertrek is toch wel weer een race tegen de klok met alle onderdelen die uit NL zijn meegekomen en nog even geplaatst moeten worden en werkend moeten zijn. De kop is eraf, morgen non-stop naar de Azoren!

Op weg naar de Azoren...

Daar gaat ie weer, het Caribbean seizoen is al weer beeindigd, trossen los en met verse bemanning gaan we waarschijnlijk donderdag 15 april aan de terugtocht beginnen. Het 1e traject St. Maarten-Azoren, ruim 2200 nm (ca. 4000 km voor de niet-zeilers), ca. 12-14 dagen. Een minder rechttoe rechtaan traject dan op de heenweg, meer verschil in windkracht en windrichting, verschillende weertypes. Voor Sonja, Anton en Bas de 1e oceaanervaring, voor Eric de 3e keer nadat hij in 1998 en 1999 solo op Dagmar, waarschip 900+ de oceaan oversteek en voor Michel en Marja ook de 3e keer.

Deze keer gaan we niet in ARC-verband (Atlantic Rally voor Cruisers), maar alleen. Naast onze dagelijks binnen te halen weerkaartjes, krijgen we nog op maat weer/route-advies van Nico, ex-routeplanner voor vliegtuigen, vanaf weerstation Casa Cinco, Soller, Mallorca.

Onze voortgang is te volgen op www.winlink.org/userPositions. Als je die pagina geopend hebt, kun je in het rijtje callsigns aan de rechterkant KG6ZNY (ons hamlicense callsign) opzoeken en daar op klikken. Dan verschijnt onze positie met nog wat aanvullende informatie. We proberen dit elke dag door te geven via satelliet-internet verbinding, mocht het niet komen GEEN paniek, dan hebben we waarschijnlijk een probleem met de communicatiemiddelen en varen we nog steeds gestaag door.
In between blues wordt niet bijgewerkt in de tussentijd.
Tot snel!

Boston

Massachusetts en New Jersey hebben de noodtoestand afgekondigd, mensen trachten hun spullen te redden uit hun ondergelopen huizen. Zelfs de trein rijdt niet meer op delen van het traject dat wij de dag ervoor hebben afgelegd. Maar de zon schijnt weer en de temperatuur is zo'n 10 graden gestegen, dus wij hangen de toerist uit. Het is waar wat ze ons over Boston vertelden, een heerlijke stad. Na een winter op de boot en op Caribische eilanden, is het een genot om weer eens op een (huur)fiets te zitten. Helaas genieten we zo, dat ons volledig ontgaat dat vandaag Obama ook nog een bezoek aan Boston brengt om de bewoners in de State Massachusetts een hart onder de riem te steken bij het redden van overstroomde huizen en haarden. Hoezo eigen wereldje?