Flooding!

Waar kun je met regen en waarschuwingen voor 'floodings' het beste zijn? Juist, in de trein. Althans, dat vinden wij. Hoewel we natuurlijk gemakkelijk een week leuk hadden kunnen vullen in The big Apple, hebben wij het plan opgevat om ook nog even naar Boston te gaan met de trein. Een aantal Amerikanen die we op St. Maarten hebben ontmoet, verzekerden ons dat Boston eigenlijk leuker, mooier en relaxter is dan New York. Na 3 volle dagen New York, stappen we dan ook in de trein voor een ritje van 4,5 uur naar Boston Back Bay. Het regent harder dan het de dag ervoor deed, maar dat zal ons een zorg zijn. Wij zitten met wederom een kartonnen beker koffie met drinktuitje (heb je ooit een Amerikaanse tv-serie zonder gezien?) te genieten in een ruime treinstoel en zien het grijze natte landschap aan ons voorbij trekken. Het laatste uur duurt 2,5 uur omdat de rails bedekt is met een centimeter of 20 water waar de blokken hout door heen stromen. De trein moet er stapvoets doorheen. Toch wel bijzonder om slechts een weekje in Amerika te zijn en dan in zo'n overstromingsnewsflash te zitten.

New York

Een luxe hotelkamer aan Times Square in Manhattan, New York, geen slechte basis om Manhattan te bekijken. Wel wennen aan de kou, handschoenen, sjaal en laagjes kleding. Maar met het zonnetje erbij is de kou goed te dragen en struinen we door Greenwich Village, Soho, Little Italy en Chinatown. De 2e dag houden we het echter al snel niet meer droog, dus na 1,5 uur door Central Park te hebben gebibberd, is het meer dan tijd om te gaan lunchen in het Boathouse (sorry, we kunnen het niet laten) en daarna de droogte van het Gugenheim museum op te zoeken. Zeer gevarieerde collectie en verder vooral een bijzonder mooie setting voor de kunstwerken waar je al letterlijk rond wandelt. De volgende dag komt de regen echt met bakken naar beneden en is alles grijs om ons heen, we laten het voor vandaag geplande Empire State Building en het boottochtje langs Manhattan en het Statue of Liberty daarom maar voor wat het is en rennen alleen nog met paraplu van winkel naar Starbucks naar winkel naar restaurant naar winkel naar Starbucks (to be continued als we niet 'savonds naar de musical Chicago op Broadway hadden gemoeten).
Inmiddels zijn rond New York in diverse staten waarschuwingen voor overstromingen van kracht...

The big Apple

Veel gedaan, alles op de rit en onder controle. Zelfs al enkele maaltijden voorgekookt en ingevroren voor de oversteek. Mooi moment om er even tussen uit te gaan en een bezoek aan New York en Boston te brengen. Martijn, die we kennen sinds onze Amorgos/Berend Botje tijd en die nu op St. Maarten woont met gezin en een enorme speedboot runt en regelmatig een bakkie komt doen, is de komende week onze bootoppas.
Wij verruilen 28 graden, zon, wind en water voor The big Apple met temperaturen van nog af en toe net boven nul, maar wie laat zich daar nu door afschrikken?

Het jongere zusje

We liggen in Port de Plaisance in Simpson Bay Lagoon op St.Maarten als ons jongere zusje Icarus (hetzelfde type Jongert, een half jaar later gebouwd dan Ithaka) ook aan het dok arriveert. Altijd gezellig en nuttig als de Icarus en Ithaka bij elkaar liggen. We kunnen elkaar helpen met soms dezelfde problemen en brengen een avondje samen door in een restaurant. Gelukkig wordt het deze keer niet weer het diep in de nacht/vroeg in de ochtend werk, aangezien Barry en Sophie de volgende dag een charter hebben, saved by the guests....

Carbon, aluminium, rvs ...

Tijd zonder gasten betekent tijd voor onderhoud, klussen en socializen, al met al meer dan genoeg om de dagen te vullen. De Brownie duikcompressor heeft gebroken onderdelen, een pijp waar de staysailschoot mooi onderdeks door geleid wordt, is losgekomen en de andere 3 doorvoeren van de andere schoten vertonen ook reeds scheurtjes, de giek heeft nog altijd een afwateringsprobleem dat Michel nu eens resoluut aan gaat pakken met de boormachine. Als we het grootzeil hijsen om een mast/rig-check te gaan doen met een riggingbedrijf in St. Maarten constateren we scheuren in een aluminium onderdeel dat de giek aan de mast verbindt. De alarmbellen in ons hoofd rinkelen. Weer die giek, weer een deel van het lummelbeslag, houdt het dan nooit op???!!! Daar dreigt onze vaarplanning weer verstoord te worden en daar komt weer een berg werk net in de tijd dat we dachten tijd voor regulier onderhoud te hebben en het even rustiger te hebben. Anyway, na een bel/mail/overlegrondje langs de betrokken bedrijven in NL, niet meer bestaand, overgenomen of doorgestart, wordt besloten het onderdeel in versterkte vorm uit te laten brengen en alles moet binnen een week of 3 gerealiseerd kunnen zijn. Eric en Sonja, die ons samen met Bas en Anton komen versterken tijdens de Atlantische oversteek terug tot de Azoren, zullen het meenemen in hun handbagage om er zeker van te zijn dat het niet zoek raakt.

Vrolijk varken

Na 6 weken vrijwel continu gasten aan boord, stappen vandaag de laatste gasten van boord in Grand Case aan de Oostkant van St. Maarten. Wij blijven er nog even lekker 2 dagen voor anker liggen om de boot weer schoon te maken, alles weer in de hoezen te zetten en het kleine maar aardige Frans-caribische dorp Grand Case te bekijken. Michel heeft nog wel even een paar dagen nodig om van zijn griep te herstellen. Hardlopen zit er nog niet in, dat lijkt er overigens wel helemaal bij in te schieten deze winter. Wel maken we een wandeling van Grand Case naar Anse Marcel, waarbij dit vrolijke varken enthousiast ons pad kruist.

Wat kan ik voor je doen?

Wat kan ik voor je doen? horen we een bekend klinkende vrouwenstem op het ATP marifoon kanaal 74 tijdens de Heineken regatta vragen aan een van de deelnemende boten. Het is de stem van Lillian die tezamen met Sjors en Jeroen de watertaxi service voor de ATP deelnemers in de Heineken regatta verzorgt. Van je contacten moet je het hebben, zullen we maar zeggen, want ook al zijn we dan geen ATP-deelnemer, we zijn erg blij met de service die Sjors en Lillian ons bieden door ook ons en onze gasten zo nu en dan naar de kant te transporteren. De watertaxi service van de Heineken regatta blijkt namelijk ver achter te blijven bij de ATP-service. Vanwege onze diepgang liggen wij ietsje verder in de baai en de Heineken regatta taxi service ziet daardoor steevast ons 'ik-wil-graag-opgehaald-worden-vlaggetje' niet.
Het communiceren via marifoons, zeker met al die Nederlanders op St.Maarten, heeft als enige nadeel dat iedereen zo lekker meeluistert. Als de mevrouw van de ATP taxi even openbaar bijkletst met de mevrouw van de Ithaka wordt daarna door een van de meeluisterende mannen gevraagd of we geen leuke bikini aan kunnen trekken...