home sweet home

We zijn weer terug in onze casita in Establiments-nous. Heerlijk om weer in het groen te zitten, een duik te nemen in het zwembad, een boek te lezen in een ligstoel en om de Ducati weer onder de bips te hebben. Helaas is de sinaasappeloogst dit jaar minimaal geweest en hangt er nu al geen sinaasappel meer aan de bomen. Wel is het terras bij onze casita betegeld en staan de bloemen in bloei.
Graham en Graeme, door ons verkort de 'Grahames' genoemd, onze landlords, vinden het ook weer erg gezellig. Als naaste buren op dezelfde 22000 m2 grond, komen we elkaar regelmatig tegen en dat gaat meestal met de nodige lol gepaard, niet zo moeilijk ook als kleine Graeme een demonstratie geeft op zijn nieuwe sportapparaat, de vibration Powerplate waar je spieren van schijnt te krijgen zonder moe te worden.
Home sweet home... helaas maar voor 3 weken, want daarna gaan we weer aan boord voor de Superyacht Cup en daarna houden we de maand juli vakantie in Nederland.

Vaste grond

Na een aantal lange dagen motoren - we zijn weer in de Middellandse zee tenslotte - een dagstop in Cartagena en een nachtstop bij Formentera, komen we op vrijdag 28 mei aan in onze thuishaven Club de Mar in Palma de Mallorca. We kunnen haast niet wachten om van de boot op de kade te springen en aan te schuiven aan de veelgeroemde paella dis van topkok Cor waar we voor zijn uitgenodigd die avond met de dan aanwezige Soller clan. Helaas, enkele uurtjes voor het geplande avondmaal komt er een sms-je binnen dat noch electriek noch spoelfaciliteiten beschikbaar zijn in de aan verbouwing onderhevige keuken van de topkok, stress alom. Daarnaast gooit onze 23 jaar oude Sunny roet in het eten, na 7 maanden stil staan wil ie niet starten, wie had dat nou verwacht? Gelukkig lukt het om met behulp van een verse tonijnsashimi als troef de Soller vrienden te overtuigen om in de auto te stappen en naar Club de Mar te rijden en als alternatief in Palma te gaan eten. Na tonijn sashimi op de boot, wordt het avondmaal genoten bij Woody Mare en doen we nog een klein dansje in de disco van Can Barbara. Het aarden is begonnen.

Straat van Gibraltar

Na 2 dagen windkracht 8 rond Cadiz en Gibraltar, zou het vandaag weer rond 5-6 Beaufort moeten worden. Weliswaar nog wel op de neus in de straat van Gibraltar, maar dat is te doen. We vertrekken om 6 uur 's ochtends uit Puerto Sherry bij Cadiz, maar op dat moment poeiert het nog flink. Het zal nog wel minder worden, verwachten we. Maar uiteraard zoals het zo vaak gaat met zeilen en weerberichten, wordt de wind alleen maar meer. We hebben windkracht 8 met uitschieters 9 en met stroom mee en wind tegen betekent dat dat er korte steile golven ontstaan die de snelheid telkens uit de boot halen. Dit schiet niet op met 4, 5 knopen in plaats van de geplande 7, 8. We zetten het staysail bij en gaan kruisend richting de Straat. Minder direct naar ons doel, maar wel wat sneller door het water en prettiger voor de boot en bemanning. Vlak na Tarifa, net voor de ingang van de straat, valt de wind dan eindelijk beduidend terug en wordt de zee vlakker. We maken onze matige snelheid van tot nu toe weer goed en rond 9 uur 's avonds liggen we afgemeerd in de haven van Sotogrande, tot grote vreugde van Michel net op tijd voor de wedstrijd AC Milan-Bayern Munchen.

Viva Espana

7 maanden geleden vertrokken we uit Mallorca richting Caribbean. Vandaag wordt de Spaanse courtesy vlag weer in het want gehezen. We arriveren in Puerto de Santa Maria, vlakbij Cadiz aan de Atlantische kust van Spanje. De 2 dagen die volgen, zijn winderig, 8 Beaufort uit het Oosten, geen goede weersomstandigheden om de volgende passage door de straat van Gibraltar te ondernemen. Dit vinden wij in het geheel niet erg, want Cadiz is een mooie historische Spaanse stad waar we weer genieten van lekker Spaans eten en mooie gebouwen en pleinen.

Azoren-Portugal

Mario en Carlos, de mannen die zich als crew bij ons hebben aangemeld, zijn al aan boord met bagage en zakken vol lekkernijen van de Azoren en hebben er ontzettend veel zin in... totdat er een telefoontje komt van Bert, de eigenaar van de boot, dat het na samen met 2000 anderen uren in de rij te hebben gestaan op het vliegveld van Lissabon, gelukt is om een plaatsje te bemachtigen in het vliegtuig van Lissabon naar Boston met een tussenstop in Ponta Delgada (Azoren). De vliegvelden van de Azoren zijn nl. vanaf vanmiddag weer asvrij en open verklaard. Over een uur of 4 zullen ze aan boord stappen. Erg jammer voor Mario en Carlos, die we weer naar huis moeten sturen.
Na op Hemelvaartdag een auto te hebben gehuurd en met Bert en Jan nog even een bliksemtour hoogtepunten Sao Miguel te hebben gereden, gooien we aan het eind van de dag de trossen los op weg naar Portimao, Portugal, wat een tocht blijkt te worden van 3 grijze kille dagen met veel wisselende wind en 1 laatste zonnige dag met goede wind. Maandag 17 mei zien we aan het eind van de middag de Portugese kust voor ons opdoemen en om half 10 's avonds liggen we Marina Portimao.

Niet ver van Portimao blijken Marja's nichtje Annette met Marcel en Jasmijn op vakantie te zijn en we treffen elkaar de volgende dag in Portimao.

Vulkanen ....

De eilanden van de Azoren vinden hun oorsprong in vulkaanerupties. Dit is veelal een garantie voor prachtige groene eilanden en veel natuurschoon zoals kratermeren, geisers en veel begroeiing. We maken deze week ook nog een aantal religieuze feestdagen mee met een processie van ene heilige die wonderbaarlijk gecombineerd wordt met kermis in de straten...

Het weer is niet helemaal super, veel regen en veel wind met af en toe wat zon tussendoor. Na een week op Sao Miguel, hebben we wel weer zin om onze tocht richting de Algarve en vervolgens Spanje en uiteindelijk naar home-island Mallorca te vervolgen. We zijn er klaar voor om de zeilers voor de volgende passage te ontvangen. 10 mei zal iedereen aankomen, tot de Eyjafjallajökull - kan iemand dit in één adem uitspreken?? - as in het eten gooit. Zijn de vulkanen hier lekker rustig, krijgen we opeens die aswolk van de Eyjafflauwekul uit IJsland boven ons. De vliegvelden op de Azoren zijn dicht... Na veelvuldig contact, omboeken, alternatieve opties, vliegen Bert en Jan uiteindelijk vandaag, een dag later dan gepland, naar Lissabon met onzekerheid over doorvliegmogelijkheden naar de Azoren en Patrick blijft helaas in Nederland wegens te weinig tijd voor onzekere reisplannen.
Inmiddels hebben we bemanning ter plaatse gezocht en gevonden voor het geval Bert en Jan de 12e mei niet door kunnen vliegen en op ons zullen wachten in Zuid-Portugal. Carlos en Mario, twee mannen rond onze leeftijd met veel zeilervaring (en geslaagd voor onze mondelinge zeilervaringstest!), staan standby om indien nodig, morgen aan te monsteren. Mario is kampioen van de Peter Sport Triatlon, dus dat belooft veel goeds. Wel een beetje tegen onze gewoonte in, mensen van de steiger plukken zonder ze te kennen. Je weet nooit of je een psychopaat (hoe heet die film ook al weer, Deadcalm?) aan boord krijgt, maar nood breekt wet zullen we maar zeggen. We willen toch op tijd in Mallorca zijn voor het klaarmaken van de boot voor de Superyacht Cup in juni en het weer om naar Portugal (Portimao, duur 4 a 5 dagen) te varen is nu net goed. Anyway, we zijn weer te volgen via www.winlink.org/userpositions, rechts bij kg6zny. Als je tekstjes ziet als Help!, is er actie vereist.

Creatief met spuitbus

Groten der aarde gingen ons voor met een kadeschildering op de kade van Horta, de handtekening onder ieders oceaanoversteek. We hebben het druk met fietsen, schoonmaken, ontbijten en borrelen bij Cafe Sport en hebben dus eigenlijk bijna geen tijd voor onze kadeschildering. Vlak voor vertrek naar het eiland Sao Miguel, leggen we ons Ithaka sjabloon nog even op de kade en spuit Michel in de motregen wat oranje, gele en blauwe verf op de grond. Als hij klaar is, zien we dat we pontificaal ondersteboven naast de schildering van Amorgos staan, bij wie het schipperen begonnen is en waar Michel en ik elkaar ontmoet hebben. Het kan geen toeval zijn.