Menu-technisch gezien

Als we St. Barths binnenlopen, worden we op de marifoon opgeroepen door Hartbeat, die we voor het laatst in december in St. Lucia hebben gezien. Zij blijken voor anker te liggen in Baie de Saint Jean aan de andere kant van St. Barths. Het dagje dat we stil liggen in Gustavia, de hoofdstad van St. Barths, gebruiken wij voor wat quality-time. We huren een scooter en tuffen het hele eiland over. Michel vindt het maar suf die 125cc. Toegegeven het is geen Ducati, maar ik vind het wel relaxed om niet met tranen van de wind en vrees voor de dood in de ogen mezelf vastklampend aan Michel en het zadel met een snelheid van 140 km per uur over de snelwegen van Mallorca te racen.

St. Barths is een wat onwerkelijk Caribisch eiland en populair bij superyachts, zoals het 200 miljoen kostende motorschip 'A' op de foto, door Philippe Starck ontworpen en genoemd naar Alexandra, de vrouw van de 37 jarige Russische biljonair eigenaar Andrey Melnichenko.
Zwarte mensen moet je met een vergrootglas zoeken op St. Barths, het winkelaanbod varieert van Gucci tot MaxMara en de restaurants zijn meer Parisien dan Caribisch. Al vaker hebben we gehoord dat restaurant Eden Rock een aanrader is en als Martin en Esther van Hartbeat voorstellen om daar te gaan eten, vinden we dat een goed plan. Het eten is zeker de moeite waard en passend bij de stijl van St. Barths. Als Martin vraagt om wat frietjes bij de maaltijd kan dit niet, jawel technisch gezien is het mogelijk, de friet ligt in de vriezer, maar menu-technisch is het onverantwoord aldus de ober... Mijn bietensoepje met blauwe schimmelkaas creme en malse dorade met geroerbakte groenten zal ik mij nog lang blijven herinneren en niet alleen vanwege de heerlijke smaak; we moeten 430 euro neertellen met z'n vieren. En de lamsboutjes van Michel waren aan de vette kant...