Ooit bezocht met onze eigen Seraglio in 2001/2002, zat Otranto, gelegen op de hak van de italiaanse laars, diep in ons geheugen verstopt maar wel met een sterretje 'ooit nog eens bezoeken als het zich voordoet' . Bij het samenstellen van de route naar Venetië en het kiezen van de stopplaatsen, valt de keuze dus op Otranto. Het haventje is te klein voor Ithaka, maar met dit rustige weer is het prima om te ankeren in de ruime baai na aankomst om een uurtje of 4 in de middag en het zweet en zilt af te spoelen door een duik in de zee, die inmiddels is opgewarmd tot 25 graden. Daarna de historische ommuurde stad in, en een borrel (op de verjaardag van Wil, de vrouw van Anton, die haar man vandaag node moet missen vanwege deze tocht) en een tapa'tje of 2 voordat we morgen als trekvogels onze tocht vervolgen.
