Vrolijk varken

Na 6 weken vrijwel continu gasten aan boord, stappen vandaag de laatste gasten van boord in Grand Case aan de Oostkant van St. Maarten. Wij blijven er nog even lekker 2 dagen voor anker liggen om de boot weer schoon te maken, alles weer in de hoezen te zetten en het kleine maar aardige Frans-caribische dorp Grand Case te bekijken. Michel heeft nog wel even een paar dagen nodig om van zijn griep te herstellen. Hardlopen zit er nog niet in, dat lijkt er overigens wel helemaal bij in te schieten deze winter. Wel maken we een wandeling van Grand Case naar Anse Marcel, waarbij dit vrolijke varken enthousiast ons pad kruist.

Wat kan ik voor je doen?

Wat kan ik voor je doen? horen we een bekend klinkende vrouwenstem op het ATP marifoon kanaal 74 tijdens de Heineken regatta vragen aan een van de deelnemende boten. Het is de stem van Lillian die tezamen met Sjors en Jeroen de watertaxi service voor de ATP deelnemers in de Heineken regatta verzorgt. Van je contacten moet je het hebben, zullen we maar zeggen, want ook al zijn we dan geen ATP-deelnemer, we zijn erg blij met de service die Sjors en Lillian ons bieden door ook ons en onze gasten zo nu en dan naar de kant te transporteren. De watertaxi service van de Heineken regatta blijkt namelijk ver achter te blijven bij de ATP-service. Vanwege onze diepgang liggen wij ietsje verder in de baai en de Heineken regatta taxi service ziet daardoor steevast ons 'ik-wil-graag-opgehaald-worden-vlaggetje' niet.
Het communiceren via marifoons, zeker met al die Nederlanders op St.Maarten, heeft als enige nadeel dat iedereen zo lekker meeluistert. Als de mevrouw van de ATP taxi even openbaar bijkletst met de mevrouw van de Ithaka wordt daarna door een van de meeluisterende mannen gevraagd of we geen leuke bikini aan kunnen trekken...

Heineken regatta

De 'goodies-bag' die we ontvangen bij de registratie voor de Heineken regatta op St.Maarten bevat naast o.a. bierblik/flesjes-koelers maar liefst 4 herencondooms en 2 vrouwencondooms en dreigt ons even op het verkeerde been te zetten. Maar gelukkig gaat het bij deze regatta toch ook echt wel om zeilen. Blijkbaar gebeuren er na de zeiluren op het water toch ook nog andere dingen op die 250 deelnemende boten.
Op de Ithaka gaat het er echter braaf aan toe, Michel heeft vanaf dag 1 van de 3 dagen durende wedstrijd griep met koorts en hoofdpijn en komt elke dag alleen vlak voor de start zijn bed uit en duikt er weer in na de finish en houdt zich verder met de nodige paracetamol op de been. Marja stuurt de boot tussen alle voor ons relatief kleine boten door met als belangrijkste doel schadevrij uit de strijd te komen en als 2e doel nog een beetje leuk te eindigen, Michel doet de grootzeiltrim en bedient de hydroliek op de consoles (in/uitrollen staysail, genua, spannen voorlijken etc.) en gezamenlijk begeleiden we de 4 andere leden van de wedstrijdbemanning in het bedienen van de genua en staysail lieren. Dag 1 kenmerkt zich door weinig wind en relaxte, te relaxte omstandigheden die het rondje om St. Maarten wel erg lang maken (bijna 6 uur..). Dag 2 biedt een flinke wind en spannende boeirondingen met links en rechts boten die dreigen uit hun roer te lopen en zelfs wat scheurende spinnakers. Dag 3 is nat en Hollands, we staan in zeilpakken en bibberen zelfs af en toe. Een prachtige finish bij Simpson Bay met ruim 20 knopen wind in een druk veld waarin een huurboot met Russische bemanning het presteert om in een aandewinds rak een klapgijp te maken en het hele finishende veld in de weg te liggen.

Het bolletje rond

Uit al die jaren die we met Seraglio gezeild hebben in Middellandse zee, de Caribbean en Centraal Amerika, hebben we nog diverse contacten met zeilers her en der ter wereld of al weer lang en breed terug in hun thuisland. Een van die contacten is met Pieter (Nederlander) en Linda (Amerikaanse) van de Dutch Touch. In 2004 zeilden we 4 maanden samen op tussen Mexico en Honduras, buddy boats zoals Linda het noemde. We zeilden niet alleen samen, maar deelden ook de gezamenlijke speurtocht naar tv's in Belize waar we de WK-voetbalwedstrijden van het Nederlandse team konden zien, tennisten dagelijks bij Catamaran marina in de Rio Dulce in Guatemala en deden een in-land-trip naar Antigua in Guatemala. Na Honduras scheidden onze wegen toen Dutch Touch de vaart er in zette om de wereld rond te zeilen en het Panama kanaal doorgingen en wij naar de San Blas eilanden en Colombia gingen om wat te charteren en zelf te reizen.
Bijzonder is het nu dat de bol is rond gevaren door Dutch Touch en we elkaar weer treffen op St. Maarten na hun laatste 38 dagen durende etappe van Kaapstad naar St. Maarten. Petje af en minstens een cava of 2 waard, als je bedenkt dat Pieter inmiddels de 70 gepasseerd is en Linda bijna 55 is en zij de laatste 12 jaar reizend op hun boot hebben doorgebracht. Voor hen is het nu tijd voor een nieuw leven in een huis in Californie. Pieter is bang dat hij zich gaat vervelen, dus we hebben naast het dagelijkse tennisuurtje en happy-hour met de buren, de Dutch Touch klussenbus voor hem bedacht om in de villawijken van Californie wat klussen te gaan doen met een dutch touch (snel, goed en betaalbaar!).

Een blok aan het been

Graag waren Alie en Aad, Marja’s ouders in december in het vliegtuig naar de Caribbean gestapt voor een kerstvakantie aan boord in de Grenadines. Helaas had de versleten knie van Alie er een stuk minder zin in, en besloot eens lekker dwars te gaan liggen. Nu is Alie niet van het kleinzielige soort en deze eigenschap gecombineerd met een gezonde en soms zelfs bijna ongezonde dosis optimisme, maakte dat ze ervan overtuigd was dat de knie het wel weer beter zou doen tegen de tijd dat ze naar ons toe zouden komen. Zelfs haar Helderse fysiotherapeut, ook een zeiler, deed goed mee. Hij zou de knie op tijd wel weer zodanig in gebruik krijgen dat de zeilvakantie verantwoord was en kneedde dat het een lieve lust was.
Helaas, de knie dacht er anders over. En misschien was deze pertinente dwarse opstelling ook wel goed, want vandaag is het na jarenlang sappelen dan zover. De dwarsligger gaat er uit en wordt vervangen door een volledige nieuwe kunst knie. Foto’s als onder op deze pagina zijn nu nostalgie, want hopelijk hoeft Aad Alie nooit meer een berg op te trekken na een toch weer net iets te lange en zware wandeling met ons op Corsica.

Menu-technisch gezien

Als we St. Barths binnenlopen, worden we op de marifoon opgeroepen door Hartbeat, die we voor het laatst in december in St. Lucia hebben gezien. Zij blijken voor anker te liggen in Baie de Saint Jean aan de andere kant van St. Barths. Het dagje dat we stil liggen in Gustavia, de hoofdstad van St. Barths, gebruiken wij voor wat quality-time. We huren een scooter en tuffen het hele eiland over. Michel vindt het maar suf die 125cc. Toegegeven het is geen Ducati, maar ik vind het wel relaxed om niet met tranen van de wind en vrees voor de dood in de ogen mezelf vastklampend aan Michel en het zadel met een snelheid van 140 km per uur over de snelwegen van Mallorca te racen.

St. Barths is een wat onwerkelijk Caribisch eiland en populair bij superyachts, zoals het 200 miljoen kostende motorschip 'A' op de foto, door Philippe Starck ontworpen en genoemd naar Alexandra, de vrouw van de 37 jarige Russische biljonair eigenaar Andrey Melnichenko.
Zwarte mensen moet je met een vergrootglas zoeken op St. Barths, het winkelaanbod varieert van Gucci tot MaxMara en de restaurants zijn meer Parisien dan Caribisch. Al vaker hebben we gehoord dat restaurant Eden Rock een aanrader is en als Martin en Esther van Hartbeat voorstellen om daar te gaan eten, vinden we dat een goed plan. Het eten is zeker de moeite waard en passend bij de stijl van St. Barths. Als Martin vraagt om wat frietjes bij de maaltijd kan dit niet, jawel technisch gezien is het mogelijk, de friet ligt in de vriezer, maar menu-technisch is het onverantwoord aldus de ober... Mijn bietensoepje met blauwe schimmelkaas creme en malse dorade met geroerbakte groenten zal ik mij nog lang blijven herinneren en niet alleen vanwege de heerlijke smaak; we moeten 430 euro neertellen met z'n vieren. En de lamsboutjes van Michel waren aan de vette kant...

Achterstand

Eenvoudig is het niet om ons blog bij te houden met geen of slechte internetverbindingen en gasten aan boord die ons toch wel meer dan 12 uur per dag bezig houden. We vergeten ook vaak foto's te maken als er gasten zijn, dus als er dan een momentje tijd is en ook nog even een werkende internetverbinding, dan blijken we geen beeldmateriaal te hebben.
Na Antigua hebben we 2,5 week de eigenaren aan boord en maken een tocht langs Nevis, St.Kitts, St. Eustatius, St. Barthelemy en uiteindelijk St. Maarten. Voor ons een hernieuwd weerzien. We liggen iets eerder dan gepland weer in marina Fort Louis aan de Franse kant van St. Maarten omdat de eigenaar bij het ontschubben van een gevangen baracuda zichzelf flink in zijn voet snijdt. Nadat de snee vakkundig door Michel is verbonden, moeten er in het ziekenhuis toch nog 10 hechtingen in gezet worden.

We hebben slechts 2,5 dag om het schip weer gereed te maken voor de volgende groep. We vinden gelukkig nog even tijd om een avondje stoom af te blazen en onverwacht tot half 5 door te zakken met Barry, Sophie en Vision, de bemanning van ons zusterschip Icarus. Nu is het de beurt aan een van de zonen met vrienden voor een tocht van een week rond St. Maarten, Anguilla en St. Barthelemy. Een mooie tocht, met als een van de hoogtepunten voor de gasten een kreeftenlunch op Sandy Island bij Anguilla. Wij doen tegenwoordig niet meer mee met kreeft, de smaak van het gegrilde vlees weegt voor ons niet op tegen de schoonheid van het dier in levende vorm.