Bloederige aankomst in Brindisi

Slechts een mijl of 40 van Otranto naar Brindisi vandaag, een uurtje of 5 varen, weinig wind dus motoren. Een uurtje voor Brindisi, uitbuikend van de lunch, besluiten we toch nog even de genua uit te trekken, als de wind wat aantrekt. Jan, die al vanaf de geboorte van de boot, als vriend van de eigenaar, regelmatig meevaart, trekt de schoot aan. Na enkele minuten schreeuwt hij luid uit 'mijn vinger, mijn vinger'. Datgene waar we altijd voor waarschuwen, is gebeurd. Een pink is tussen schoot en lier gekomen, terwijl Jan de hydroliek knop indrukt met zijn voet. De helft van zijn laatste vingerkootje is er af geknepen. Zware schrik natuurlijk. Snel de first aid kit aan dek, Jan knijpt zelf de bloedtoevoer dicht en Michel, reinigt en verbindt de wond. Jan houdt zich heel goed, blijft zoals altijd, grappen maken, waarschijnlijk om de ernst en de pijn weg te lachen. Full speed naar de haven, Marja regelt een taxi die klaar staat bij de haven om Jan naar het ziekenhuis te brengen waar zijn hele laatste kootje wordt weggehaald omdat het bot verbrijzeld blijkt. Serious stuff, hydroliek, iedereen is even stil aan boord.

Dat het Jan gelukkig weer goed gaat, blijkt uit dit filmpje, enkele dagen later. Ook met een kootje minder zal hij nog prima kunnen salsadansen.

Otranto, pareltje op de hak genomen

Ooit bezocht met onze eigen Seraglio in 2001/2002, zat Otranto, gelegen op de hak van de italiaanse laars, diep in ons geheugen verstopt maar wel met een sterretje 'ooit nog eens bezoeken als het zich voordoet' . Bij het samenstellen van de route naar Venetië en het kiezen van de stopplaatsen, valt de keuze dus op Otranto. Het haventje is te klein voor Ithaka, maar met dit rustige weer is het prima om te ankeren in de ruime baai na aankomst om een uurtje of 4 in de middag en het zweet en zilt af te spoelen door een duik in de zee, die inmiddels is opgewarmd tot 25 graden. Daarna de historische ommuurde stad in, en een borrel (op de verjaardag van Wil, de vrouw van Anton, die haar man vandaag node moet missen vanwege deze tocht) en een tapa'tje of 2 voordat we morgen als trekvogels onze tocht vervolgen.

Lipari per Méhari

Het eiland Lipari, deel uitmakend van de Aeolische eilanden ten noorden van Sicilië, begint inmiddels een vaste stop te worden op onze reizen Oostwaarts in de Med. In plaats van een stop in het door toeterende auto's overheerste Palermo prefereren wij de kleine haven Porto Salvo aan de voet van het stadje Lipari waar we standaard een fles wijn als welkom ontvangen. Een mooie en practische stop na 600 mijl. Nadat de omvormers per DHL naar Nederland verstuurd zijn, hebben we een half dagje gelegenheid om het eiland te bekijken. We huren samen met Anton een plastic Donald Duck wagentje, een Méhari, handgeschakeld en scheuren in een paar uur het eiland rond. Mooie uitzichten en lachen dat wagentje.

Long time no news!

Nieuws is er natuurlijk altijd, maar of het altijd het vermelden waard is op een blog.. Zeker is het leuk om van elkaars leven te lezen, maar door twitter/facebook, is bloggen natuurlijk ontzettend 2011 geworden. Toch wil dat facebook, voor mij toch een beetje een 'gluurboek',  maar niet echt mijn ding worden, dus zetten we gewoon weer even 'ontzettend 2011' wat foto's op inbetweenblues. Want 'in between blues' dat zijn we weer helemaal, water onder, lucht boven, 3 maanden lang weer yachties, boaties, boters, in dienst weliswaar, dat dan weer wel, maar na een winter vaste land, is het weer genieten om te reizen.

Op 14 juni vertrokken uit Mallorca met Bert, Jan en onze inbreng aan delivery crew uit vriendschappelijke kring, Anton, die zijn training op de Ithaka al op de oceaanoversteek had.

Het 1e traject, bijna 600 nautische mijlen van Mallorca naar Lipari, een inmiddels voor ons bekende haven op de Liparische (Aeolische eilanden) ten Noorden van Sicilië. Helaas bijna het hele traject wind op de kop, dat betekent dus motoren, makkelijke wachten en relatieve comfort op een recht liggend schip. Helaas wel wat technische tegenslag onderweg, omvormers die weigeren hun diensten te verlenen, generator en airco die niet goed samenwerken, de eerste dagen draait Michel's varende klussenbus overuren.

een '5 in de klok' moment op het achterdek

wie kijkt naar wie? (dank Anton voor deze super foto)

lokale visser bij Lipari

Corsica

aankomst Bonifacio

de kliffen bij Bonifacio 

geparkeerd naast een trappenhuis

Calvi, NW Corsica

Een snelle hartslag

Na 13 jaar geen boe of bah gezegd te hebben in een boerenschuur, is Michel zijn Norton Dominator uit 1969 weer rijdende.

Naast een hoop rook en kabaal, is het vooral Michel's hart dat boven alles uit klopt.

Eigen oogst eerst...

Voor het eerst in ons leven een moestuin.

Madre mia, wat een oogst. Daar kan geen Carrefour, mercado, biologische of macrobiotische boer  tegen op.