Slechts een mijl of 40 van Otranto naar Brindisi vandaag, een uurtje of 5 varen, weinig wind dus motoren. Een uurtje voor Brindisi, uitbuikend van de lunch, besluiten we toch nog even de genua uit te trekken, als de wind wat aantrekt. Jan, die al vanaf de geboorte van de boot, als vriend van de eigenaar, regelmatig meevaart, trekt de schoot aan. Na enkele minuten schreeuwt hij luid uit 'mijn vinger, mijn vinger'. Datgene waar we altijd voor waarschuwen, is gebeurd. Een pink is tussen schoot en lier gekomen, terwijl Jan de hydroliek knop indrukt met zijn voet. De helft van zijn laatste vingerkootje is er af geknepen. Zware schrik natuurlijk. Snel de first aid kit aan dek, Jan knijpt zelf de bloedtoevoer dicht en Michel, reinigt en verbindt de wond. Jan houdt zich heel goed, blijft zoals altijd, grappen maken, waarschijnlijk om de ernst en de pijn weg te lachen. Full speed naar de haven, Marja regelt een taxi die klaar staat bij de haven om Jan naar het ziekenhuis te brengen waar zijn hele laatste kootje wordt weggehaald omdat het bot verbrijzeld blijkt. Serious stuff, hydroliek, iedereen is even stil aan boord.
Dat het Jan gelukkig weer goed gaat, blijkt uit dit filmpje, enkele dagen later. Ook met een kootje minder zal hij nog prima kunnen salsadansen.
