In de 'yard-mode'

Al weer bijna een maand aan boord van Ti-Coyo en nog geen mijl gevaren, nog geen tros losgegooid en nog geen groundline gedropt. We bevinden ons nog in de 'yard-mode' of te wel de scheepswerf modus met lijsten, klussen, veranderingen, verbeteringen, extra's, garantie. Mensen vliegen in en uit, onderdelen af en aan uit Finland, Kaapstad, Duitsland. Werkplaats op de boot, werkplaats op de kade. En tussendoor proberen wij ons te verdiepen in de techniek, handleidingen, kruipen we door elke ruimte en reorganiseren we de boel op de manier zoals wij het willen hebben.

Lekker gezicht wel, iemand die met een boormachine in je mast zit te drillen... Maar Italiaanse Gerry heeft ook de masten van Volvo Ocean Race deelnemers Abu Dhabi en de vrouwenboot SCA geplaatst, dus hij zal wel weten wat hij doet... (hopen we...)

Quality time

Alle feestdagen gaan aan onze neus voorbij, geen Nederlandse Koningsdag, geen Spaanse of Kroatische Dag van de Arbeid, geen 70 jarige bevrijdingsdag, te veel werk en te veel mensen die van heinde en verre invliegen met of zonder materialen om dingen aan de boot te doen. Noodzakelijk maar wel een tikkie irritant als ze hun trip niet goed voorbereiden en de mensen er wel zijn maar de materialen nog ergens op een Europees vliegveld blijken te staan. Gemiste kans, verspilde pecunia en zonde van hun en vooral onze tijd ;-). Extra genieten dus als we zaterdag naar een markt kunnen gaan met allemaal lekkere lokale producten en op zondag een hike kunnen doen door een groene
vallei en een opgedroogd deel van de Krka rivier.

Steenmannetje bouwen om de weg terug te vinden

Ketelbinkie m/v

Uitbreiding van personeel wordt noodzakelijk in deze nieuwe baan. Runden we de Ithaka nog grotendeels met z'n 2en, bij een 32 meter boot wordt dat toch wat lastig. Sinds een aantal weken hebben we Kroatische Maya aan boord (lekker makkelijke naam). Het was even dubben, een handige mannelijke ketelbinkie of een razende vrouwelijke tornado. We voelden er niet veel voor om dag en nacht een collega om ons heen te hebben, dus leek het de beste oplossing om een lokaal iemand aan te nemen die zo lang we in de haven liggen, s'avonds naar huis gaat en alleen ten tijde van gasten dag en nacht aan boord is.
Kroatië blijkt toch een land van minder emancipatie,  mannen doen mannenwerk en vrouwen vrouwenwerk, whatever that may be. Een vrouwelijke zeiler lijkt hier zeldzaam.  Mannen doen buitenwerk en vrouwen binnenwerk. Saai vinden wij en ook niet handig met een kleine bemanning. Multi-tasken is noodzakelijk. Maya heeft 1 jaar grote motorboot ervaring, hotelmanagement gestudeerd en in restaurants gewerkt. Van zeilen heeft ze (nog) geen idee, maar ze stort zich met zoveel overtuiging op alles wat we haar aanbieden, dat we er alle vertrouwen in hebben dat dit goed gaat komen. En wat een luxe dat iemand lekker een warme lunch voor je maakt (er moet toch flink geoefend worden voordat de eigenaar aan boord komt) en dat ineens al het roest vrij staal aan boord gepoetst is.

Daggie weg

De werkweken beginnen weer een beetje een kop en een staart te krijgen. En zo hebben we de weekenden wat tijd om de omgeving te verkennen. We bevinden ons in Sibenik, een moderne haven iets buiten het historische stadje. Direct buiten de haven is het niet heel erg bijzonder, maar als je een stukje rijdt zijn er mooie wandelgebieden, kusten en uitzichten. Split ligt op een klein uurtje rijden en is een mooie oude stad

Lekkere variant op de traditionele octopus salad

Terwijl wij meer van 'less is more' zijn lijkt een Kroatische bruiloft meer van 'more is more'

.

A small world

Van de fancy foto's van Ti-Coyo is niet zo heel veel te herkennen bij aankomst op onze nieuwe werkplek. De boot zit nog half verpakt in winterhoezen. De enige grote zeilboot in de haven naast monsterlijke motorjachten waarvan de eigenaren een zwak voor de kleur groen blijken te hebben... Met een hotel in aanbouw pal achter de boot, het ontbreken van bemanning gedurende de afgelopen 5 maanden, dennenbomen aan de overkant van de baai die hun pollen laten vallen, blijkt ieder kiertje van de boot gevuld met bouwstof en gele stuifmeel.
Tel daarbij op een garantie werklijst van zo'n 150 punten, 3 Scandinaviërs van de Swan werf uit Finland (nee dames, niet van die mooie grote blonde Vikingen, maar gewone, overigens heel aardige, een soort van bescheiden versie van West Frieze recht door zee type kerels), die dezelfde dag als wij aan boord komen en nog 10 dagen blijven om de flinke garantielijst weg te werken, en wij die de boot nog helemaal moeten leren kennen en de dagen zijn gevuld.

Hotel pal achter de boot

Een paar garantiepuntjes maar....

De eerste 10 dagen komen we de boot bijna niet af, ja tot aan de koffiebar cq pizzeria in de haven en is onze wereld niet groter dan 32 x 7,6 meter. Internet werkt nog maar matig, wifi antenne zit veel te hoog in de mast, dus welkom in onze small world...

Ti-Coyo

Ti-Coyo, dat is de naam van de Swan 105 RS (105 voet, raised saloon) waar we op gaan werken. Vernoemd naar een kinderboek over de vriendschap tussen een jongetje genaamd Ti-Coyo, wonend op het Caribische eiland Dominica en een haai.
De Swan is in augustus 2014 van de werf in Finland gekomen en meet 105 voet (bijna 32 meter).
Saillant detail is dat het ontwerp van de boot (Beiderbeck Design) oorspronkelijk gemaakt is om mee te dingen naar een nieuw te bouwen 32 m Jongert. Uit de 2 ingediende ontwerpen heeft Jongert uiteindelijk gekozen voor een German Freirs ontwerp. Ontwerper Beiderbeck was toen vrij om met het ontwerp te doen wat hij wilde en na aanvraag van een belangstellende, is het schip dus uiteindelijk bij Swan gebouwd. Maar het had dus net zo goed een Jongert kunnen zijn.
Van alle Swans is dit hun meest technisch geavanceerde jacht en binnen de superyachts in het algemeen is de mastercabin in het achterdeel van de schip bijzonder vernieuwend (normaal wordt dit deel van de boot gebruikt voor opslag en technische ruimte).

1e werkdag

Nadat we in september vorig jaar afscheid namen van de Ithaka na 7 jaar, volgde een half jaar 'sabbatical'. Fijn een winter in Nederland met schaatsen, theater, familie, vrienden, bitterballen, bokbier, hardlopen in Vondelpark en langs Amstel, bruine kroegen, roeien, concerten, vrijwilligerswerk en natuurlijk de eerste langere tijd in ons appartement in de Korte Amstelstraat.
Maar aan alle fijne dingen komt ook nu een eind. In februari stappen we weer in een tot de nok volgeladen auto, geven de sleutel van de Korte Amstelstraat aan onze huurder, en snorren naar het Zuiden.

Terwijl Michel wat last begint te krijgen van onrust over zijn toekomst op arbeidsgebied, komen er na aankomst op Mallorca al snel de nodige baanaanbiedingen langs. En op 8 april vertrekken we (zonder broodtrommel op de bagagedrager) op toch wel unieke wijze naar een nieuwe werkplek in Kroatië in het gezelschap van onze nieuwe werkgevers, de baai van Alcudia en Pollenca onder ons latend.