Groot, groter, grootst

Mustique, het particuliere eiland van de rich and famous. Zo hebben Mick Jagger, David Bowie, Tommy Hilfiger en vele anderen er een 1e, 2e of 3e optrekje. Dit is dan ook het enige Caribische eiland dat oogt als een golfresort. Er rijden bijna geen auto's anders dan de busjes van het personeel van de Mustique company die het eiland beheert, is er een speeltuin voor kinderen, staan er heel veel vuilnisbakken en bieden hotels slechts kamers in de prijsklasse boven 800 USD per nacht. Er is een leuke bar, Basil's, maar verder is er weinig authentiek Caribisch te bekennen. Wel kun je er paardrijden, dus dat is voor ons een reden om Mustique wellicht in ons vakantierondje op te nemen.
Mustique is zoals te verwachten een populaire bestemming voor super- en megayachts. De boot waar wij op varen is niet klein, maar het kan natuurlijk altijd groter en met helikopter landend aan dek...

Als Maarten, die in 1999 tegelijk met Marja begon met schipperen, belt om zijn route door te geven om zo ergens een 'get-together'te kunnen realiseren een dezer dagen, wordt Mustique ingepland. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben is alweer 2,5 jaar geleden in Curacao en daarna nog een keertje kort in Amsterdam. Maarten vaart inmiddels al weer een jaar of 2 rond op zijn 18 meter lange schip 'Ocean Viking' en doet charters in het Caribisch gebied (www.sailoceanviking.com). Op dit moment heeft hij 5 Nederlandse gasten en die willen Mustique natuurlijk graag even zien.

Tobago Cays

De Tobago Cays bestaan uit 4 kleine onbewoonde eilanden en worden met een hoefijzervormig koraalrif beschermd tegen de oceaangolven. Het is alleen per boot te bezoeken en een populaire bestemming voor zeilers. Op boxingday (2e kerstdag in Nederland) varen we van Mayreau naar de Tobago Cays om o.a. Ruud en Monique die 't Heidenskip schipperen even een paar uurtjes te treffen voor zij weer met hun gasten verder varen. Hoewel kort, toch leuk om weer even bij te praten over 'het vak' en de wederzijdse toekomstplannen.

Het is geweldig om te snorkelen in de Cays, vooral omdat er veel schildpadden rondzwemmen die nauwelijks angst voor ons hebben en het lukt zelfs om er een te aaien. We treffen ook de Nederlandse ARC-deelnemers Lamawaje en de Windflower weer. Hun jonge dochters bewegen zich als volleerd zeemeerminnen door het water. We houden een kreeft/tonijnbarbeque met de Nederlandse boten en een Zweedse en Deense boot. Een select groepje bootboys heeft een vergunning om kreeft, vis en t-shirts te verkopen in de Cays en verzorgen ook de barbeques op de eilanden. Het is bijna een goed georganiseerde restaurantkeuken daar op het eiland. Helaas maakt de Deense schipper van ons groepje geen vrienden met de bootboys, omdat hij de bbq zelf wil doen en de kreeften slacht op de tafel waar aan gegeten moet worden. Wij zijn er zelf meer een voorstander van om dit soort dingen door de lokale mensen te laten doen, wij zijn tenslotte gast in hun land en op deze manier kunnen ze ook nog iets verdienen in dit toch al niet rijke deel van de wereld.

Sweet Mayreau

Begin 2000 heeft Marja een maand op Mayreau, een Caribisch eilandje met krap 300 inwoners, gewoond om een zeilboot te schipperen van een lokale guesthouse-eigenaar. Hoewel het een leuke tijd was, verliep de samenwerking met de guesthouse-eigenaar niet zonder slag of stoot. De details van deze Caribische soap zullen sommigen (nog) wel kennen. Nu een aantal jaren geleden de scherpe randjes van de relatie met de guesthouse-eigenaar wel gesleten zijn en er zelfs sprake is van vriendschappelijk emailcontact, laten we met plezier het anker vallen in Saline Bay in Mayreau, de Caribische parel in het Tobago Cays Marine park.
Oh my god! roept de guesthouse-eigenaar in zijn speedo-zwembroek uit als we, onaangekondigd, zijn terrein oplopen. Nadat hij een aantal jaren geleden zijn hele bezit zag afbranden, is het nu weer opgebouwd tot guesthouse, restaurant, bar en zwembad. We worden met open armen en volle glazen en borden ontvangen en blijven bijna een week hangen.

De gastheer bruist nog steeds van energie om zijn gasten en ook ons elke dag te vermaken met barbeques op het strand, chillen bij de pool en het zingen van zelf geschreven liedjes, waaronder die met de titel 'Sweet Mayreau'. Op het eiland komen we verder veel oude bekenden tegen en het wordt een supergezellige kerst met steelband, dansen en lekker eten en drinken.
Maar toch... Mayreau zou Mayreau niet zijn om toch weer in een soap te eindigen waar we dreigen een rol in te gaan spelen, omdat de guesthouse-eigenaar alias de drama-king denkt dat zijn vriendin hem wil verlaten door met ons te vluchten op de boot... Het is tijd om Sweet Mayreau te verlaten (zonder vriendin in een bakskist overigens...)

Heeft u ook worteltjestaart?

Bequia, een van de eilanden van St. Vincent & the Grenadines, is het doel voor vandaag. In 2003 behaalde Marja er haar PADI-duikbrevet, waarbij elke duik steevast werd afgesloten met een koffie en carrotcake bij de Gingerbread, het koffiehuis genoemd naar het zo kenmerkende Caribische houtsnijwerk in de huizengevels. Ook nu maken we een prachtige duik bij Moonhole in Bequia met de boot-Brownie Third Lung (compressor boven water op een band, en slangen er aan om te kunnen duiken) met na afloop de carrotcaketest, nog altijd even lekker.
Verder is er ook weinig veranderd die afgelopen 6 jaar dat we hier niet geweest zijn. Frits en Marianne wonen nog steeds op hun boot in de baai, we komen Fred Buster op zijn nieuwe Buster tegen (maatje kleiner, maar nu dan ook zonder vrouw en zonder charters) en ook Bob en Caty runnen nog hun duikschool. De als brugman kletsende rastaverkopers op de groente- en fruitmarkt, weten je nog steeds alles aan te smeren voor te veel East Caribbean dollars. Frangipani heeft op donderdagavond nog steeds jump-up met bbq buffet en steelband, waar oudere Amerikaanse en Engelse dames zich nog graag het hof laten maken door negers met soepele heupen.

Vakantie...

Op donderdag 10 december vertrekken eigenaar en gasten weer van boord en hebben we de boot weer voor ons 2en. Dat is uiteraard weer erg fijn. Tussen nu en 1e week januari proberen we ook vakantie te nemen, aangezien we nog heel wat weken hebben staan voor dit jaar. Helaas is er op zo'n boot als deze altijd wel wat te doen of te regelen, zeker nu nu giek en beslag weer flink in de refit moeten. In Nederland is de werf al aan het werk gezet om nieuw lummelbeslag te maken en een nieuwe constructie te bedenken en te maken voor de bulletalie. We maken afspraken om in Antigua (het Caribische eiland met de meeste voorzieningen voor superyachts) de carbongiek te laten repareren in januari, waarna vervolgens iemand van Jongert een week uit Nederland zal komen om met ons al het nieuwe beslag te komen monteren. Daarna zullen er weer regelmatig gasten aan boord komen in januari t/m maart.
De 1e dagen na vertrek van eigenaar en gasten, staan eerst in het teken van een grondige schoonmaakbeurt en de nodige reparaties. Maandagavond drinken we nog een borrel op de Lamawaje, waarbij ook de bemanning van A small nest aanwezig is. Heel gezellig en hopelijk zien we elkaar de komende tijd nog weer in de Grenadines. Later die avond worden we op een etentje getrakteerd door de Hartbeat op een supermooi plekje in de lagoon. Het vertrek wordt na zo'n gezellige avond natuurlijk weer lastig, als vertrekdag hebben we ook nog precies de dag uitgekozen waarop de marina een groot feest organiseert. Maar we willen onze vakantiedagen volop benutten door ook weer eens lekker door de Grenadines te varen en je moet een keer gaan toch? Op dinsdag 15 december vertrekken we dan ook uit Rodney Bay naar Soufriere (Midden/zuiden van St. Lucia). Bart, de pas afgestudeerde arts van de Lamawaje-bemanning, vaart met ons mee omdat hij nog 2 nachten een hotel geboekt heeft in Soufriere. De omgeving van Soufriere is prachtig, met als visitekaartje de Pitons, 2 enorme bergen. Soufriere toont helaas ook de zelfkant van de Caribbean, veel armoede en mensen in de goot (naar het lijkt vooral door veelvuldig alcohol en drugsgebruik). Als we Bart de 2e dag nog tegenkomen in het dorp, blijkt hij zich niet heel veilig en prettig te voelen. We drinken met hem een drankje bij de Hummingbird, een plek waar het wat luxer is en waar je niet lastiggevallen wordt door bedelende alcoholisten. Wat een contrast met de idyllische plek waar wij met de boot liggen, aan een mooring tussen de 2 Pitons, waar je 'sochtends zo uit je bed in het heldere water springt.

In between greens

Na 2 weken alleen maar blauw om ons heen, wordt het tijd voor flink wat groen. De alternatieven worden afgewogen zoals daar zijn een wandeltocht door het regenwoud, mountainbiken over het eiland of canopy over de boomtoppen in het regenwoud. De meerderheid is voor het laatste. Met z'n 6en boeken we een canopy-tour, d.w.z. hangen in een tuigje en met flinke snelheid langs een staalkabel glijden over de boomtoppen. Per busje vertrekken we uit Rodney Bay met chauffeur Chubby, de tocht duur een uur en een kwartier waarbij we meteen wat meer van het eiland zien dan boten en de haven. We rijden door de hoofdstad Castries waar 2 grote cruiseschepen liggen. Het motto van chauffeur Chubby is no pressure, no problem. Dit roept hij dan ook elke 10 minuten, dus we weten dat we niet te veel van hem moeten verwachten, dan valt het altijd mee...
Tuigjes, haarnetjes en helms worden ons aangemeten en na een instructie, mogen we via de eerste kabel het eerste traject afleggen. Bij de meeste van ons gaat het direct goed, alleen vader en zoon v.S. hebben wat moeite om recht te blijven hangen en draaien regelmatig een halve slag om, hetgeen niet de bedoeling is. Het idee om veel details van het regenwoud goed te zien, gaat niet helemaal op, maar het is wel lekker ontspannend en mooi om zo door die boomtoppen heen te zoeven en beneden ons riviertjes, palmen en ander groen te zien. Een lekker dagje, dat we afsluiten met een gezellige barbeque aan boord waarbij ook onze buren van de Hartbeat, een prachtige Truly Classic, Esther en Martin zijn uitgenodigd.

Rodney Bay, St. Lucia

Zondagavond om 6 uur lokale tijd speuren we in de schemer naar het ARC finish schip. Na 2 weken lang ruime wind te hebben gevaren, loeven we na Pigeon Island (Noord-kant St. Lucia) te hebben gerond, op tot een aandewindse koers om op het finishschip af te varen. 5 mijl voor de aankomst roepen zoals verzocht de ARC-finish lijn op op de marifoon. Geen enkele respons, ook niet na 5 keer herhalen. Het lijkt wel of er niemand meer aanwezig is... zo laat zijn we toch niet? Uiteindelijk krijgen we een reactie als we al bijna bij de finish zijn, men blijkt ons niet goed te kunnen verstaan. Om 8 minuten over 6 lokale tijd gaan we over de finish lijn, 14 dagen en 9 uur nadat we uit Las Palmas vertrokken, in die tijd hebben we 3052 nautische mijlen gevaren (rechtstreeks zou 2703 mijl zijn geweest) en 9 pagina's in het logboek volgeschreven met posities. Terugblikkend hebben we op de uitval van de autopilot met grote consequenties na, een prima overtocht gehad. De wind heeft steeds voor voldoende voortgang gezorgd, de sfeer aan boord is prima geweest, niemand zeeziek, we hebben heerlijk gegeten (iedereen aan boord heeft werk van zijn kooktaak gemaakt met de heerlijkste recepten, al dan niet geimproviseerd met versgevangen vis), zijn er enorme hoeveelheden vis binnengehengeld totdat het visquotum bereikt werd (vriezers vol!), we hebben niet al te veel wildlife gezien, slechts 1 x een ademende walvis of grote dolfijnsoort die we niet eens goed hebben kunnen aanschouwen.

Het wachtschema waar we zoveel naar gekeken hebben, kan weer in de prullenbak, onze foeilelijke tropische hemden worden uit de la gehaald om iets anders dan gemiddeld over de finish te komen.
Bij aankomst in de haven, staat er een welkomstcomité klaar met de rumpunch waar we zo lang naar uit hebben gekeken, een mandje met Caribisch fruit en een 2 liter champagnefles gevuld met Heineken bier... De rumpunch smaakt zoals verwacht erg goed. We zijn de 12e boot die binnen is gekomen en het feestterrein wordt daarom vooral bevolkt door locals, wat het niet minder gezellig maakt. Caribische dansers, vuurspuwende limbodansers en rumcola's zorgen ervoor dat we de 1e nacht aan land ook weer niet echt veel slaap hebben. Dat komt de dagen hierna wel... O ja, onze marifoon bleek defect te zijn, dit was de reden van de geen tot zeer late respons van de ARC-finish lijn, er was een zekering door. Zo zijn we de enige boot van alle ARC-deelnemers die niet gefotografeerd is bij de finish.