Een aardbeving op Haiti met de kracht van 7 op de schaal van Richter. Haiti, op een dag of 4 varen bij ons vandaan, kansloos in het ontlopen van natuurrampen als orkanen en nu een aardbeving, kansloos in het op eigen kracht overwinnen van dictatuur, corruptie en armoede. De 1e gedachte die in je opkomt is, anker lichten en er naar toe varen en helpen. We zien beelden voor ons van Ile a Vache, het Haitiaanse eiland in het Zuid-Westen van Haiti, vrijwel het enige stukje van Haiti dat veilig genoeg was voor ons om in 2004 te bezoeken en om een week te blijven, waar de hele dag kinderen kwamen langs zwemmen om te vragen of we hun schoolgeld voor ze wilden betalen. We denken aan de kleine zeilende vissersbootjes die we langs de kust passeerden met vissers die op hun buik wezen en 'faim, faim' riepen. We denken aan de kleine hutjes van mensen waar, ondanks de armoede, elk tuintje was aangeharkt en versierd met conch schelpen, waar een meisje zelfgemaakte suikerriet likeur verkocht en waar we een videofilmpje maakten van een vrouw die kookte, zittend op het zand, bij een houtvuur met een pan met aardappelen en vis in water, waar we na 3 uur lopen naar de markt terugvoeren als 2 enige blanken in een lokale houten taxizeilboot met zeilen gemaakt van aan elkaar genaaide bloemetjeslakens met zo'n 15 mensen op 4 vierkante meter, waar 1 man luid liedjes zong. Ile a Vache was het rijke deel van Haiti... We voelen ons machteloos en nutteloos bij zo'n enorme ramp als deze, waarbij we niet meer doen dan een bedrag overmaken op girorekening 555.
