Met deze vriendencrew was het een hele gezellige oversteek. Desalniettemin blijft een aankomst en vooral het zicht op de aankomst iets magisch houden. Er zijn zeilers die het betreuren als er een einde aan een oceaanoversteek komt, tot die categorie zeebonken behoren wij echter niet. Heerlijk om weer land te zien en te ruiken, nachten te kunnen doorslapen en dat eerste biertje, rumpunch of champagne bij aankomst, daar kan niets tegen op. Na een paar pittige laatste dagen en nachten met veel wind en hoge golven is de laatste nacht op zee rustig. Op de Navtex komt een Search and Rescue bericht binnen om uit te kijken naar een zeiler die over boord is geslagen tijdens een van de stormachtige dagen zo'n 250 mijl bij ons vandaan. Hij is zoek en blijkt niet meer te kunnen worden teruggevonden. Dit zijn kippenvelberichten die je doen realiseren dat een heelhuidse en volledige aankomst niet altijd vanzelfsprekend is.
Net voor het ochtendgloren op de 28e april zien we na 12,5 dag zee en lucht om ons heen, de eilanden Faial en Pico op de radar en later hun lichten in de duisternis. Bij het vroege ochtendlicht hebben we een idyllische aanblik op het stadje Horta en rond half 8 liggen we afgemeerd aan de kade met bootschilderingen waar iedereen nog in diepe rust is. De fles wordt ontkurkt en in de ochtendzon toasten wij op een mooie crossing en op een behouden aankomst.
