Creatief met spuitbus

Groten der aarde gingen ons voor met een kadeschildering op de kade van Horta, de handtekening onder ieders oceaanoversteek. We hebben het druk met fietsen, schoonmaken, ontbijten en borrelen bij Cafe Sport en hebben dus eigenlijk bijna geen tijd voor onze kadeschildering. Vlak voor vertrek naar het eiland Sao Miguel, leggen we ons Ithaka sjabloon nog even op de kade en spuit Michel in de motregen wat oranje, gele en blauwe verf op de grond. Als hij klaar is, zien we dat we pontificaal ondersteboven naast de schildering van Amorgos staan, bij wie het schipperen begonnen is en waar Michel en ik elkaar ontmoet hebben. Het kan geen toeval zijn.

Zure benen

Na bijna 2 weken een actieradius van niet meer dan 27 meter te hebben gehad, zijn de spieren lui en slap geworden. Tijd voor een ontspannen fietstochtje, dachten we zo. Men hure 5 mountainbikes (Sonja besluit dat fietsen niet haar manier van ontspannen is, de anderen dachten toen nog van wel...), neme een kaart van het eiland en trappen wat voort. Al snel blijkt dat we op een prachtig groen eiland zijn beland met vriendelijke heuvels in het begin en tergend lange valse platten en erger dan dat op het eind. Het ontspannen fietstochtje duurt uiteindelijk toch zo'n 7 uur met uitsluitend een break voor een soepje en een tosti onderweg. We hadden het natuurlijk wel een beetje kunnen weten, want we hebben 2 Huijgens in ons midden (Bas en Anton), je weet wel van het sportief fanatieke soort waarbij fietstochtjes meestal eindigen in een militair trainingskamp. Bas zorgt gelukkig wel voor de mentale ondersteuning door bij elke nieuwe voor ons opdoemende berg met stelligheid te verkondigen dat dit toch ECHT de laatste moet zijn.
Maar het was een prachtige tocht, vooral achteraf na de warme douche en bij de hapjes van Sonja bij terugkomst op de boot...

Horta, here we are!

Met deze vriendencrew was het een hele gezellige oversteek. Desalniettemin blijft een aankomst en vooral het zicht op de aankomst iets magisch houden. Er zijn zeilers die het betreuren als er een einde aan een oceaanoversteek komt, tot die categorie zeebonken behoren wij echter niet. Heerlijk om weer land te zien en te ruiken, nachten te kunnen doorslapen en dat eerste biertje, rumpunch of champagne bij aankomst, daar kan niets tegen op. Na een paar pittige laatste dagen en nachten met veel wind en hoge golven is de laatste nacht op zee rustig. Op de Navtex komt een Search and Rescue bericht binnen om uit te kijken naar een zeiler die over boord is geslagen tijdens een van de stormachtige dagen zo'n 250 mijl bij ons vandaan. Hij is zoek en blijkt niet meer te kunnen worden teruggevonden. Dit zijn kippenvelberichten die je doen realiseren dat een heelhuidse en volledige aankomst niet altijd vanzelfsprekend is.
Net voor het ochtendgloren op de 28e april zien we na 12,5 dag zee en lucht om ons heen, de eilanden Faial en Pico op de radar en later hun lichten in de duisternis. Bij het vroege ochtendlicht hebben we een idyllische aanblik op het stadje Horta en rond half 8 liggen we afgemeerd aan de kade met bootschilderingen waar iedereen nog in diepe rust is. De fles wordt ontkurkt en in de ochtendzon toasten wij op een mooie crossing en op een behouden aankomst.

Bar en boos

Als we zelf zo eens terugkijken naar de blogfoto's van de oversteek, ziet het er toch wel allemaal erg zonnig en gezellig uit. Maar dat was het zeker niet altijd, alleen heb je met slecht weer meestal wel wat anders aan je hoofd dan foto's maken en lijken hoge golven op een foto altijd op een fijne rimpeling in het water. Toch een poging om de sfeer van de barre en boze dagen weer te geven.

Handige Harrie

Je moet een beetje handig en lenig zijn als je op een boot als deze werkt, want het is niet alleen comfort wat zo'n boot biedt maar ook heel veel dingen die defect kunnen raken. Deze trip valt het gelukkig mee. De 2e dag van de oversteek geeft de autopilotmotor er weer eens de brui aan. De aanpassingen die vorig jaar door de fabrikant aan het apparaat gedaan zijn, hebben blijkbaar nog steeds niet het voortijdige slijtageprobleem kunnen oplossen. Motor eruit en nieuwe reservemotor erin in een benauwd hoekje van 1/2 kubieke meter in de achterpiek op een slingerend schip. Dit begint bijna een standaardklus te worden om de ca. 2500 mijlen. Maar als het ding vervangen is, doet de stuurautomaat het weer uitstekend en stuurt ie beter dan ieder van ons.
Verder slijt er een dyneemalijn van de traveller door, die Michel een bijna doodskistervaring opleveren (zie bijgaande foto, alleen de voeten maat 44 passen er net niet in). En met een paar meter hoge golven mag onze handige Harrie de mast in om de beugel rond de radar weer in vorm te trekken met hulp van de andere bemanningsleden aan dek. Iets te lang doorgevaren met weinig wind, waarbij de genua zich af en toe om de beugel heen wentelt en daar klaarblijkelijk voldoende krachten uitoefent om de beugel te ontzetten.
Maar als het hier bij blijft mogen we niet klagen, touch wood!

Nic the weatherpick

Nico, die als zeiler in de virtuele Volvo Ocean Race, grote resultaten boekte en Michel, Eric, Sjors en anderen steeds ver achter in zijn kielzog hield, is goed in het analyseren van het weer. Als wij hem enkele dagen voor vertrek uit St. Maarten vragen of hij vanuit Soller, Mallorca af en toe het weer wat uitgebreider wil bekijken op internet dan voor ons mogelijk is met onze satellietverbinding, reageert hij enthousiast. Trouw stuurt Nico dagelijks weer en route-adviezen. Berichten die ons structuur in onze dagen geven en daarnaast dagelijks vermaak door o.a. de benamingen die Nico zich zelf geeft, getuige de volgende greep uit zijn emailberichten:
Sinaasappelstation Soller, walknecht, Nic the weatherpick, sinaasappelvalleihulpdienst...
Meestal volgen we Nico's adviezen op, in een enkel geval niet als de voorspellingen door de tijd zijn ingehaald of wanneer we vinden dat we iets te ver moeten omvaren (sorry Nico toch een beetje muiten of was het 'Bier in zicht maakt zeelui licht??'). Maarrrr onze dank is groot.

HULDE AAN NIC THE WEATHERPICK!
Op de foto's in actie tijdens de Superyacht Cup Palma in 2009.

Dierenleed

De hengels hangen deze trip ook zo nu en dan uit, niet al te vaak want het weer is er niet altijd naar. Geen uitpuilende vriezer dus na afloop van de reis, want we vangen slechts 1 x een dorade en 1 x tegelijkertijd 2 tonijnen aan 2 verschillende lijnen. Toch smaken ze weer heerlijk in Bas zijn dorade-ovenschotel en de tonijnsashimi mag gerust goddelijk genoemd worden.
Wij proberen pas gevangen vissen zo snel mogelijk met een hamer een goedgerichte tik boven de ogen te geven, om het vissenlijden zo kort mogelijk te laten duren.
Voor sommigen aan boord komt deze hamertik verre van dierenlievend over, ofschoon ie wel zo bedoeld is. Er ontstaat een discussie over deze hamertik in verhouding tot de zorg waarmee een 'invliegende' zwaluw wordt omringd door Sonja en Marja.
Onze bootzwaluw vliegt op een van de dagen van de oversteek spontaan het wheelhouse binnen en landt op Marja haar hand. Hoewel we eerst nog denken dat deze warme begroeting veroorzaakt wordt door vermoeidheid en desorientatie, springt de zwaluw een half uur later nog steeds tevreden tjilpend over van hoofd naar hand naar hoofd. Uiteindelijk kiest hij Sonja haar nek als slaapplaats waar hij zich in haar haar nestelt. Het is inmiddels avond aan het worden en het lijkt wat onpraktisch om met zwaluw in de nek naar bed te gaan. Broodmandjes en prullenmand worden overwogen als overnachtingsplek voor onze zwalumvriend, Sonja denkt dat hij het fijn vindt om een dakje boven zijn hoofd te hebben (want dat hebben ze toch ook als ze onder een dakgoot zitten). Marja haar grootste schoenendoos wordt van gaten voorzien en met bakje water en brood tot overnachtingsplek gemaakt. Het nerveuze getjilp van de zwaluw in de doos beschouwen we als 'hij-moet-nog-even-wennen-en-valt-zo-wel-in-slaap-gedrag'. 's Ochtends als het wel erg stil is in de doos en iedereen denkt dat ie nu wel slaapt, ligt zwaluwvriend met stijve pootjes in de doos. Treurnis alom (hoewel alom... de mannen zijn er schijnbaar koel onder). Voor de vrouwen voelt het echter als een groot falen, dit blije vogeltje dat ons vertrouwde en van de stress in een doos is gestorven.