Rodney Bay, St. Lucia

Zondagavond om 6 uur lokale tijd speuren we in de schemer naar het ARC finish schip. Na 2 weken lang ruime wind te hebben gevaren, loeven we na Pigeon Island (Noord-kant St. Lucia) te hebben gerond, op tot een aandewindse koers om op het finishschip af te varen. 5 mijl voor de aankomst roepen zoals verzocht de ARC-finish lijn op op de marifoon. Geen enkele respons, ook niet na 5 keer herhalen. Het lijkt wel of er niemand meer aanwezig is... zo laat zijn we toch niet? Uiteindelijk krijgen we een reactie als we al bijna bij de finish zijn, men blijkt ons niet goed te kunnen verstaan. Om 8 minuten over 6 lokale tijd gaan we over de finish lijn, 14 dagen en 9 uur nadat we uit Las Palmas vertrokken, in die tijd hebben we 3052 nautische mijlen gevaren (rechtstreeks zou 2703 mijl zijn geweest) en 9 pagina's in het logboek volgeschreven met posities. Terugblikkend hebben we op de uitval van de autopilot met grote consequenties na, een prima overtocht gehad. De wind heeft steeds voor voldoende voortgang gezorgd, de sfeer aan boord is prima geweest, niemand zeeziek, we hebben heerlijk gegeten (iedereen aan boord heeft werk van zijn kooktaak gemaakt met de heerlijkste recepten, al dan niet geimproviseerd met versgevangen vis), zijn er enorme hoeveelheden vis binnengehengeld totdat het visquotum bereikt werd (vriezers vol!), we hebben niet al te veel wildlife gezien, slechts 1 x een ademende walvis of grote dolfijnsoort die we niet eens goed hebben kunnen aanschouwen.

Het wachtschema waar we zoveel naar gekeken hebben, kan weer in de prullenbak, onze foeilelijke tropische hemden worden uit de la gehaald om iets anders dan gemiddeld over de finish te komen.
Bij aankomst in de haven, staat er een welkomstcomité klaar met de rumpunch waar we zo lang naar uit hebben gekeken, een mandje met Caribisch fruit en een 2 liter champagnefles gevuld met Heineken bier... De rumpunch smaakt zoals verwacht erg goed. We zijn de 12e boot die binnen is gekomen en het feestterrein wordt daarom vooral bevolkt door locals, wat het niet minder gezellig maakt. Caribische dansers, vuurspuwende limbodansers en rumcola's zorgen ervoor dat we de 1e nacht aan land ook weer niet echt veel slaap hebben. Dat komt de dagen hierna wel... O ja, onze marifoon bleek defect te zijn, dit was de reden van de geen tot zeer late respons van de ARC-finish lijn, er was een zekering door. Zo zijn we de enige boot van alle ARC-deelnemers die niet gefotografeerd is bij de finish.

Count down...

Donderdag 19 november, de tijd vliegt ondanks dat we ruim op tijd in Las Palmas zijn gearriveerd. Afgelopen dinsdag zijn eigenaar Bert en zijn vriend Jan gearriveerd. De boot lag er weer spik en span bij, mede dankzij o.a. hulp van Rosa (een meisje van 18 dat als nanny/crew meevaart op een schip van een Nederlands gezin en die in 1998 op 8 jarige leeftijd en met haar ouders tegelijk met Eric op Dagmar en Sjors en Carola op de Felice de oceaan overstak).
Helaas kwam de nacht voordat Bert en Jan aan boord kwamen de regen weer met bakken naar beneden. Dat betekent met het zemen lapje rond de boot, want waterdruppels horen niet op een superyacht...

Dinsdagavond hadden we het diner met de bemanningen van de jachten van 15,5 meter en langer. We zaten aan tafel met o.a. de net ingevlogen bemanning van de Windflower. Het eten was lekker, de sfeer geanimeerd en er mocht gedanst worden na afloop. De havenmeester van Rodney Bay Marina in St. Lucia (inmiddels bevorderd tot governor yachting St. Lucia), die we nog kenden uit 2003 was er ook en het is nog altijd leuk om met een Caribier te dansen.

Verder worden onze dagen gevuld met het doen van de laatste nautische en proviand-inkopen, het beschrijven van safety en noodprocedures aan boord, wachtschema's en taakbeschrijvingen maken, klusjes aan de boot en hebben we vandaag een Search and Rescue Helikopter sessie, vuurpijldemonstratie en liferaftdemonstratie van de ARC gehad. Leuk en leerzaam, al zijn de omstandigheden in een zonnig vlak zwembad natuurlijk niet te vergelijken met een situatie waarin je zelf in werkelijkheid ooit (hopelijk nooit...) in een liferaft zult moeten stappen.

Het geplande vertrek is a.s. zondag 22 november om 13.00 lokale tijd (14.00 in Nederland). Vanaf dan zullen we dit blog een paar weken niet meer bijhouden. Maar we zijn wel te volgen op de website van de ARC.

www.worldcruising.com, klik vervolgens bovenaan op ARC.
Onder Fleetviewer zal onze dagelijks bijgewerkte positie op de oceaan worden weergegeven en onder Daily Logs zullen we proberen elke dag een kort verhaaltje schrijven.

Het ARC circus

Toegegeven, we deden altijd een beetje lacherig over de ARC, de Atlantic Rally for Cruisers, georganiseerd door de Engelse World Cruising Club, lees Jimmy Cornell. Zo'n ruim 200 boten die gezamenlijk de oceaan oversteken van Las Palmas naar St. Lucia, daar een flink bedrag voor neerleggen en in ruil daarvoor een week lang seminars over provisioning, rigging, winden etc. bijwonen, allemaal vlaggetjes op hun schip hangen en met z'n allen meedoen aan een dinghy-race in de haven... Zelf hebben we er 7 jaar geleden met onze eigen boot bewust voor gekozen om er niet aan mee te doen. Maar vandaag liepen we toch enthousiast mee in de vlaggenparade ter gelegenheid van de opening van de ARC (die deze week al minstens 3 x officieel voor geopend lijkt te zijn verklaard). Marja heeft een interview afgegeven aan Television Canaria (in het Spaans, hopelijk begrijpen de Spanjaarden er ook iets van...) en Michel gaf eerder deze week een interview af aan El provincial, een krant van Gran Canaria. Kortom, we zitten er tot over onze oren in. En hoewel het best een beetje een circus is, is het zeker gezellig. Elke dag wel een borrel, cocktail, seminar of zoals vandaag de vlaggenparade en ja ook die dinghyrace (die overigens vooral wordt bevolkt door Spanjaarden die elkaar met meel, verf en water bekogelen, wij hebben gekeken, niet meegedaan, zie het filmpje). Het aantal Nederlandse boten in de ARC is op 1,5 hand te tellen: Ithaka, Hartbeat, Elena, Lamawaje, Giggles, Windflower en de enige deelnemende Belgen op 'A small nest' rekenen we gemakshalve ook maar even tot de Nederlanders (niet uit koloniale driften of Nederlandse arrogantie, maar gewoon omdat ze gezellig zijn en we dezelfde taal spreken). Veel jonge gezinnen ook, leuk om te zien dat er nog steeds mensen zijn die van de gebaande paden durven af te wijken.

Er doen een stuk of 10 Superyachts mee, waarbij onze Jongert-regatta coach Gerd-Jan Poortman (Volvo Ocean race zeiler) zelfs meevaart op de Nederlandse Hartbeat samen met Wouter Verbraak (ook Volvo Ocean Race). Dat worden natuurlijk mooie concurrenten om tegen te sparren. Niet dat we tegen deze jongens maar een vleugje schijn van kans hebben, maar toch leuk. Bovendien hebben we van Gerd-Jan nog steeds een VIP-behandeling op de Delta Lloyd tegoed :-) als dank voor het met zijn familie en die van de andere Delta Lloyd zeilers rondvaren tijdens de start van de Volvo Ocean Race in Alicante. Nou die VIP-behandeling kan ons inmiddels gestolen worden maar een mooi zeil/route-adviesje van deze cracks tijdens de ARC moet er toch uit te halen zijn...

Radio Tenerife voor Osaka

Op 6 november vertrekken we om 7 uur 'smorgens uit marina Rubicon voor een dagtocht van 95 mijl naar Gran Canaria. Er wordt zo'n 25 knopen wind voorspeld van achteren, dus we rollen alleen de genua uit. Zoals altijd op zo'n moment valt de wind eigenlijk wel mee en twijfelen we of we toch niet het grootzeil bij moeten zetten. Nou is het grootzeil op de Ithaka niet een zeiltje wat je snel even inrolt, het systeem luistert behoorlijk nauw. We besluiten nog maar even door te varen tot we uit de luwte van Lanzarote vandaan zijn. Dat blijkt later een uitermate verstandige beslissing. We hebben al snel tussen de 30 en 35 knopen wind en een golfhoogte van ruim 3 meter. En ook op zo'n groot schip, voelt het dan als in een wasmachine. De snelheden maken veel goed, regelmatig een knoop of 11 op de teller. Als we een paar uur onderweg zijn, worden we op de marifoon opgeroepen door radio Tenerife. Men zegt dat onze familie zich sinds begin november zorgen maakt over ons en of we willen bevestigen dat alles goed gaat. Dat laatste willen we wel, maar we vragen ons af of ze wel de juiste Ithaka voor zich hebben. Als onze familie zich zorgen zou maken, hebben ze minimaal 4 telefoonnummers incl. altijd bereikbare satelliettelefoon of email tot de mogelijkheden om ons te bereiken. En de manier waarop Radio Tenerife 'Ithaka' uitspreekt, klinkt meer als 'Osaka'. Radio Tenerife praat daar echter steeds overheen en lijkt er vooral op uit om het vermiste schip snel van het 'to do lijstje' te kunnen doorstrepen. Geen callsign, nationaliteit, grootte van het schip wordt gecheckt. Met een onbevredigd gevoel na afloop van dit gesprek, roepen we Radio Tenerife nog een keer op en spellen Ithaka nu fonetisch. Nu is duidelijk dat wij niet het gezochte schip zijn. We zijn blij dat de zoekactie van radio Tenerife naar het vermiste schip nog niet beeindigd is, maar hebben niet veel vertrouwen in de kwaliteit van de zoektocht... Hoewel? Iets later komt er een search and rescue helikopter boven ons langs gevlogen en verschijnt er een vermissingsbericht op de Navtex en op de marifoon. Dat geeft hoop.

Fietsen op de maan.

De dag na aankomst op Lanzarote gebruiken we om eens actief en inactief de benen te strekken, of te wel lopend en liggend op het strand. Dat liggen zijn we echter snel zat en voor de volgende dag huren we 4 mountainbikes. Het plan is om het natuurgebied Timanfaya te doorkruisen. Het is zeker geen Nederland wat landschap betreft, dus de voeten moeten echt op de pedalen om de bergen van zo'n 500 m hoog op te komen. Patricia geeft er de brui aan en doet het op haar manier. De berg op met fiets aan de hand of te wel met een rollaterbike de berg op. Als wij boven op een berg reeds aan ons 2e cafe con leche zitten, schuift Patricia ook aan. Het regent vrijwel nooit op Lanzarote, maar uitgerekend nu komt het met bakken uit de lucht vallen. Nog maar een bakkie... Gelukkig klaart het weer snel op. De bergen worden wat vlakker en maken plaats voor een vlakte met lava waar we doorheen fietsen. Op de achtergrond verschillende kraters en de bergen zand zijn roodbruin gekleurd. We stellen ons voor dat dit is als fietsen op de maan. Dan komen er ook nog eens 40 kamelen voorbij om het surrealistische beeld compleet te maken.

Het gaat ons voor de wind

De tocht van Gibraltar naar Lanzarote (ca. 620 nautische mijlen, ca. 1100 km) gaat snel. Na het eerste stukje op de motor, gaat om de hoek bij Marokko de wind lekker waaien, Noord-Oost 4-5, af en toe 6. Met het grootzeil en de genua maken we gemiddeld een knoop of 8,6 (voor de niet zeilers zo'n km of 15, ja het is niets zul je zeggen, maar voor een zeilboot best aardig) en de behaalde topsnelheid is maar liefst 14,5 knoop. Merkwaardig genoeg vangen we geen enkele vis meer (en wij dachten dat de Middellandse Zee was leeggevist, maar dit lijkt nu op de oceaan meer het geval). We komen weer een beetje in het wachtritme, doen aan het eind van de middag een spelletje Goudzoeken/saboteren (dank je wel Anton en Wil voor dit goede tijdverdrijf aan boord!), lezen, koken en de dagen vliegen om. Omdat de wind steeds meer recht van achteren komt, kruisen we af, pal voor de wind is niet ideaal voor deze boot en met de oceaangolven.

Tijdens de 4e dag op zee, komen we in de middag (dinsdag 3 nov.) aan in Lanzarote, marina Rubicon aan de Zuidkust. Toen wij in 2002 met onze eigen boot in Lanzarote waren, was deze marina er nog niet. Het is een mooie haven met opvallend vriendelijk personeel. We toppen de dieseltanks af, er zit nu 5000 liter in, dus vol voor de oversteek eind deze maand mocht de wind tegenvallen. 's avonds hebben we een lekkere gegrilde pijlinktvis en vis op ons bordje op een terras aan zee en maken we plannen voor de volgende dag.

Een oceaanwaardige verbandtrommel...

We zijn de nacht lekker doorgezeild, een gemiddelde van 8.6 knopen gevaren en zondagochtend worden we getrakteerd op een dolfijnenshow waar ze in Harderwijk nog wat van kunnen leren. Maar denk niet dat het vakantie is. Naast het zeilen, in de gaten houden van scheepvaart, zijn er toch elke dag weer kleine klussen of storingen. 2 batterijladers die het niet doen, de feeder (geleider van het voorlijk van het grootzeil) gaat los (dit onderdeel is reeds 2 x vervangen en versterkt), vis binnenhalen, lijnen ontwarren of vis fileren, brood bakken en het thuisraken in de Medische kit. Voeren wij tot nu toe naar tevredenheid met 2 tupperwarebakken vol met medicijnen en een verbandtrommel rond, Ithaka beschikt nu over een Oceanwaardige Medical Kit, 3 reistassen vol met medicijnen, verband, infuus, bloeddrukmeter, defibrillator, zuurstoffles, fractuurframes met 3 ingewikkelde handleidingen. We nemen ons voor om er elke dag tijd in te steken om er meer thuis in te raken. We oefenen de stabiele zijligging en nemen elkaars bloeddruk op.